Działanie moczopędne jest moczopędne. Gdy konieczne jest usunięcie wody z organizmu, leki moczopędne są podawane leki moczopędne. Na przykład, masz nadciśnienie i wraz z innymi lekami lekarz przepisuje leki moczopędne w celu obniżenia ciśnienia krwi. Jednak zaangażowanie się w nie nie jest wiele warte.

Naturalny proces powstawania i wydalania moczu u ludzi nazywa się diurezą. Tak więc, leki, jak również niektóre pokarmy (na przykład herbata z mlekiem, arbuz) wpływają na ten proces (mają działanie moczopędne), a zatem prowadzą do tak zwanego działania moczopędnego.

Działanie moczopędne jest efektem działania diuretyków na organizm człowieka. Diuretyki są lekami moczopędnymi, to znaczy powodują zwiększone oddawanie moczu, to znaczy osoba, która zażywała leki moczopędne częściej będzie chodzić do toalety.

Na przykład mówią: działanie moczopędne trwa 10 godzin. Oznacza to, że w ciągu dziesięciu godzin po przyjęciu leku moczopędnego dana osoba będzie częściej oddawać mocz.

Jaki jest efekt moczopędny?

Jaki jest efekt moczopędny?

Naturalny proces powstawania i wydalania moczu u ludzi nazywa się diurezą. Tak więc, leki, jak również niektóre pokarmy (na przykład herbata z mlekiem, arbuz) wpływają na ten proces (mają działanie moczopędne), a zatem prowadzą do tak zwanego działania moczopędnego.

Działanie moczopędne jest efektem działania diuretyków na organizm człowieka. Diuretyki są lekami moczopędnymi, to znaczy powodują zwiększone oddawanie moczu, to znaczy osoba, która zażywała leki moczopędne częściej będzie chodzić do toalety.

Na przykład mówią: działanie moczopędne trwa 10 godzin. Oznacza to, że w ciągu dziesięciu godzin po prima diuretyku osoba będzie częściej oddawać mocz.

Diuretic. Pochodzenie słowa z quot; - mocz lub cewka moczowa - część ludzkiego układu moczowego. Przedrostek di oznacza odmowę, odrzucenie, czyli w naszych przypadkach, wydalenie moczu z organizmu. Jest to efekt prawidłowego działania układu moczopędnego w celu zapobiegania lub leczenia.

Po zażyciu diuretyków (leków moczopędnych) w organizmie występuje działanie moczopędne (moczopędne). Za pomocą takich leków usuń nadmiar płynu z organizmu. Są stosowane w medycynie w leczeniu chorób związanych z nerkami.

Działanie moczopędne jest takie samo jak działanie diuretyczne. Naturalne diuretyki są dobre, na przykład, napoje z owoców żurawiny i borówki brusznicy: oprócz działania moczopędnego, dobre zapobieganie chorobom nerek.

Mają także działanie moczopędne, piwo, kawę - której nie trzeba dużo pić, ale lepiej nie pić w ogóle.

Działanie moczopędne jest terminem medycznym, zwykle zapisanym w instrukcji leku. U zwykłych ludzi nazywa się to moczopędne, to jest takie, które powoduje częste popędy do pójścia do toalety na chwilę. Muszą być przepisane przez lekarza na niektóre choroby.

Działanie moczopędne jest moczopędne. Gdy konieczne jest usunięcie wody z organizmu, leki moczopędne są podawane leki moczopędne. Na przykład, masz nadciśnienie i wraz z innymi lekami lekarz przepisuje leki moczopędne w celu obniżenia ciśnienia krwi. Jednak zaangażowanie się w nie nie jest wiele warte.

Działanie moczopędne jest związane z działaniem leków. Istnieją tak zwane leki moczopędne, których spożycie zwiększa produkcję moczu. W ten sposób nadmiar wody i soli jest eliminowany z organizmu.

Działanie moczopędne jest konsekwencją przyjmowania leków moczopędnych, które wyrażają zwiększone pragnienie oddawania moczu. I człowiek chodzi, jak mówi "trochę"; aż ten efekt się skończy. Oznacza to, że po takich narkotykach ciało zostaje uwolnione od płynu.

Jednak nie tylko leki mają taki efekt. Po wielu piwach często udajesz się do toalety.

Diuretyki - co to jest, klasyfikacja leków stosowanych w nadciśnieniu tętniczym, obrzęku i chorobach serca

Jedną z najczęstszych grup farmakologicznych leków są diuretyki lub leki moczopędne. Środki są szeroko stosowane zarówno w leczeniu przewlekłych patologii, jak i w łagodzeniu ostrych stanów (na przykład obrzęku płuc, mózgu). Istnieje kilka grup leków różniących się siłą i mechanizmem działania farmakologicznego. Zapoznaj się ze wskazaniami i przeciwwskazaniami leków moczopędnych.

Diuretyki

Leki moczopędne lub diuretyki to leki, które zwiększają szybkość filtracji krwi przez nerki, usuwając w ten sposób nadmiar płynu, obniżając ciśnienie krwi, przyspieszając usuwanie toksycznych substancji z organizmu. W zależności od lokalizacji akcji wyróżnia się następujące rodzaje diuretyków: nadnercze i nerkowe (pętla, działająca na proksymalne lub dystalne kanaliki nerczycowe).

Po przyjęciu diuretyków w organizmie obniża się ciśnienie krwi, wchłanianie wody, elektrolity w kanalikach nerkowych, zwiększa się szybkość wydalania moczu z organizmu. Pod wpływem leków we krwi zmniejsza się stężenie potasu i sodu, co może mieć niekorzystny wpływ na samopoczucie pacjenta: często dochodzi do zespołu konwulsyjnego, tachykardii, utraty przytomności itp. Dlatego należy ściśle przestrzegać schematu dawkowania i dawkowania.

Klasyfikacja moczopędna

Każdy przedstawiciel leków moczopędnych ma swoje własne cechy ekspozycji, przeciwwskazania i skutki uboczne. Zastosowanie silnych związków powoduje aktywną eliminację ważnych elektrolitów, szybkie odwodnienie, bóle głowy, niedociśnienie. Pomoce w układzie moczowym są klasyfikowane zgodnie z mechanizmem i lokalizacją działania:

  1. Loopback
  2. Tiazyd i tiazydopodobne.
  3. Inhibitory anhydrazy węglanowej.
  4. Oszczędzający potas (antagoniści aldosteronu i nonadolsteron).
  5. Osmodiuretiki.

Loopback

Mechanizm działania diuretyków pętlowych wynika z rozluźnienia mięśni naczyń krwionośnych, przyspieszenia przepływu krwi w nerkach poprzez zwiększenie syntezy prostaglandyn w komórkach śródbłonka. Diuretyki pętlowe zaczynają działać po około 20-30 minutach od podania doustnego i po 3-5 minutach od podania pozajelitowego. Ta właściwość pozwala na stosowanie leków w tej grupie w stanach zagrożenia życia. Przez diuretyki pętlowe obejmują:

  • Furosemid;
  • Kwas etylowy;
  • Britomar.

Tiazyd

Tiazydowe leki moczopędne uważa się za umiarkowanie silne, ich działanie występuje w ciągu około 1-3 godzin i trwa przez cały dzień. Mechanizm działania takich leków skierowany jest na pobliskie kanaliki nefronu, dzięki czemu następuje odwrotna absorpcja chloru, sodu. Ponadto leki tiazydowe zwiększają wydzielanie potasu, zatrzymują kwas moczowy. Działania niepożądane występujące w wyniku zażywania tych leków są wyrażane przez zaburzenia metaboliczne i ciśnienie osmotyczne.

Środki tiazydowe przepisywane w celu eliminacji obrzęków z wysokim ciśnieniem krwi, niewydolnością serca. Nie zaleca się stosowania diuretyków w chorobach stawów, ciąży, karmieniu piersią. Wśród leków tiazydowych wydzielają się:

Oszczędzanie potasu

Ten rodzaj leków moczopędnych zmniejsza skurczowe ciśnienie krwi, zmniejsza obrzęk tkanki, zwiększa stężenie potasu we krwi. Działanie moczopędne leków oszczędzających potas jest słabe, ponieważ mało sodu jest reabsorbowane w dystalnych częściach nefronu nerkowego. Leki w tej grupie podzielono na blokery kanałów sodowych i antagonistów aldosteronu. Wskazaniami do stosowania leków oszczędzających potas są:

  • guz kory nadnerczy;
  • nadciśnienie tętnicze;
  • niedobór potasu;
  • zatrucie litu;
  • potrzeba normalizacji ciśnienia w gałce ocznej w jaskrze;
  • zwiększone ciśnienie wewnątrzczaszkowe;
  • rozkurczowa i skurczowa niewydolność serca.

Wśród przeciwwskazań do stosowania środków oszczędzających potas są: choroba Addisona, hiponatremia, hiperkaliemia, zaburzenia miesiączkowania. Przy długotrwałym stosowaniu tej grupy leków może rozwinąć się hiperkaliemia, choroby układu pokarmowego, paraliż, zaburzenia napięcia mięśni szkieletowych. Wśród najbardziej popularnych środków oszczędzających potas są:

Ziołowe diuretyki

Aby zmniejszyć obrzęk, który nie jest wynikiem chorób przewlekłych, ale spowodowany nadmiernym spożyciem słonych pokarmów, zaleca się stosowanie naturalnych diuretyków. Takie narzędzia mają kilka zalet:

  • mają znaczący wpływ moczopędny;
  • nadaje się do długotrwałego użytkowania;
  • nie powodują działań ubocznych nerek i nadnerczy;
  • odpowiednie dla dzieci, kobiet w ciąży;
  • dobrze łączyć się z innymi lekami.

Niektóre leki moczopędne występują naturalnie. Ziołowe leki moczopędne obejmują wiele ziół, a także niektóre owoce i warzywa. Oto kilka przykładów takich naturalnych produktów:

  • truskawki;
  • krwawnik pospolity;
  • korzeń cykorii;
  • liście, pączki brzozy;
  • liście brusznicy;
  • róża psa;
  • arbuzy;
  • ogórki.

Wskazania do stosowania diuretyków

Diuretyczne środki farmakologiczne przepisywane w przypadku patologii, którym towarzyszy retencja płynów, silny wzrost ciśnienia krwi, zatrucie. Warunki te obejmują:

  • przewlekła niewydolność nerek;
  • niewydolność serca;
  • kryzysy nadciśnienia;
  • jaskra;
  • nieprawidłowa czynność wątroby;
  • nadmiar syntezy aldosteronu.

Z nadciśnieniem

Nadciśnienie tętnicze, nieskomplikowane niewydolnością nerek, może być zatrzymane przez leki moczopędne. Leki zmniejszają objętość krwi krążącej i wydzielanie skurczowe, przez co ciśnienie zmniejsza się stopniowo. Długotrwała terapia prowadzi do zmniejszenia działania moczopędnego, stabilizacji ciśnienia krwi za pomocą własnych mechanizmów kompensacyjnych (zwiększenie zawartości hormonów, aldosteronu, reniny). W przypadku nadciśnienia, przepisać:

  1. Hydrochlorotiazyd. Substancją czynną jest hydrochlorotiazyd. Lek należy do grupy tiazydowych leków moczopędnych o umiarkowanej sile. W zależności od obrazu klinicznego przepisanego 25-150 mg na dobę. Działanie hydrochlorotiazydu występuje w ciągu godziny i trwa około jednego dnia. Lek nadaje się do długotrwałego stosowania i zapobiegania kryzysom nadciśnieniowym.
  2. Chlorthalidone. Lekiem z grupy tiazinopodobnej, substancją czynną jest chlortalidon. Chlorthalidone zaczyna działać 40 minut po spożyciu, czas trwania efektu wynosi 2-3 dni. Przydzielaj dawkę 25-100 mg rano, przed posiłkami. Wadą chlortalidonu jest częsty rozwój hipokaliemii.
  3. Indapamid. Ten diuretyk dotyczy diuretyków tiazydopodobnych, zwiększa wydalanie sodu, potasu, chloru. Działanie leku występuje po 1-2 godzinach i trwa przez cały dzień.

Z odurzeniem

Gdy ciężkie zatrucie uciekło się do przymusowej diurezy z lekami moczopędnymi w celu usunięcia toksyn i trucizn z krwi. Diuretyki są stosowane do zatrucia substancjami rozpuszczalnymi w wodzie, które obejmują:

  • alkohol;
  • sole metali ciężkich;
  • substancje narkotyczne;
  • substancje hamujące;
  • silne leki (barbiturany).

Wymuszona diureza jest wykonywana w warunkach stacjonarnych. Jednocześnie nawadnianie i odwadnianie są przeprowadzane jednocześnie z minimalnymi zmianami w składzie i ilości krwi. Diuretyki pomagają zwiększyć zdolność filtracyjną nefronów do szybkiej, skutecznej eliminacji toksycznych substancji. Aby wykonać wymuszoną diurezę, użyj:

  1. Furosemid. Lek ma szybkie, ale krótkotrwałe działanie moczopędne. W przypadku wymuszonej diurezy zalecany jest 1% roztwór w ilości 8-20 ml pozajelitowo. Działanie leku rozpoczyna się po 5-7 minutach i trwa 6-8 godzin.
  2. Kwas etakrynowy. Ma nieco mniejszą aktywność niż furosemid. W przypadku zatrucia wskazane jest podanie pozajelitowe 20-30 ml roztworu. Działanie kwasu etakrynowego rozpoczyna się po 30 minutach, trwa 6-8 godzin.

W chorobach układu sercowo-naczyniowego

Leki moczopędne przepisane na przewlekłą niewydolność serca w celu wyeliminowania obrzęków. Z reguły pokazano minimalne dawki leków. Zaleca się terapię niewydolności serca, rozpoczynając od tiazydowych leków moczopędnych lub tiazydowych:

  1. Clopamide. Lek ma wyraźne działanie natriuretyczne. W przypadku chorób serca dawka 10-40 mg jest wskazana codziennie rano przed posiłkami. Klopamid zaczyna działać po 1-2 godzinach, efekt utrzymuje się przez cały dzień.
  2. Diuver Pętla moczopędna, substancja czynna to torasemid. Lek hamuje wchłanianie zwrotne jonów sodu i wody. Działanie leku osiąga maksimum po 2-3 godzinach po spożyciu, działanie moczopędne utrzymuje się przez 18-20 godzin.

Choroba nerek

Patologie nerek prowadzą do niedostatecznej filtracji krwi, gromadzenia się produktów przemiany materii i toksyn. Diuretyki pomagają zrekompensować brak zdolności filtracyjnej nefronu. Wskazania do powołania diuretyków to niewydolność nerek, przewlekłe zakaźne zmiany w ostrym stadium, kamica moczowa. Z reguły w tych przypadkach stosuje się:

  1. Mannitol Osmodiuretik, zwiększa filtrację i ciśnienie osmotyczne osocza. Lek ma umiarkowane działanie natriuretyczne. Działanie moczopędne rozpoczyna się w pierwszych minutach po podaniu pozajelitowym (około 5-10 ml 15% roztworu) i trwa 36-40 godzin. Zastosuj leki na wymuszoną diurezę w przypadku jaskry lub obrzęku mózgu.
  2. Oxodoll. Głównym składnikiem aktywnym jest chlortolidon. Oxodoll hamuje reabsorpcję sodu. Działanie rozpoczyna się po 2-4 godzinach po spożyciu i trwa 26-30 godzin. Dawka dla choroby nerek wynosi 0, 025 g raz dziennie.

Z obrzękiem

Obrzęk często występuje bez obecności choroby i jest wynikiem nadmiernego stosowania soli, słodkich napojów alkoholowych. Aby wyeliminować ten nieprzyjemny objaw, wskazane jest podawanie diuretyków:

  1. Amiloryd. Lek z grupy diuretyków oszczędzających potas. Amiloryd zaczyna działać 2 godziny po spożyciu, efekt utrzymuje się przez 24 godziny. Przybliżona pojedyncza dawka wynosi 30-40 mg.
  2. Diakarb Substancją czynną jest acetazolamid. Diakarb ma słaby, ale trwały efekt. Po spożyciu (250-500 mg) działanie występuje po 60-90 minutach i trwa do 2-3 dni.

Odchudzanie

Diuretyki przez kilka dni pomogą zmniejszyć masę ciała o 1-3 kg, ale nie wpływa to na zawartość tłuszczu w organizmie. Kiedy przestaniesz używać leków moczopędnych, waga powróci, więc te leki nie są zalecane do utraty wagi przez więcej niż 2-3 dni. Długotrwałe stosowanie leków moczopędnych w celu zmniejszenia masy ciała może prowadzić do zaburzeń czynności nerek, w tym niewydolności nerek. Do krótkotrwałej utraty wagi odpowiednie są następujące leki:

  1. Lasix Aktywnym składnikiem leku jest furoimimid. Lasix ma szybkie działanie moczopędne, hamuje wchłanianie zwrotne sodu, chloru i potasu. Zalecana pojedyncza dawka wynosi 40-50 mg. Działanie Lasix rozpoczyna się 30-40 minut po spożyciu i trwa 6-8 godzin.
  2. Uregit Szybko działający lek moczopędny, zawiera kwas etakrynowy, który spowalnia transport sodu. efekt występuje 30 minut po spożyciu, trwa 10-12 godzin. Pojedyncza dawka wynosi 25-50 mg.

Interakcje leków

Leki moczopędne są często przepisywane jako część kompleksowej terapii lekowej jednocześnie z innymi lekami, więc powinieneś przestudiować interakcje diuretyków z innymi lekami:

  1. Diuretyki wydalające potas nie powinny być przyjmowane z pochodnymi glikozydów naparstnicy, ponieważ Zwiększa to ryzyko arytmii.
  2. Diuretyki oszczędzające potas są słabo połączone z preparatami potasu: powoduje to nadmiar tego jonu, który wywołuje niedowład, osłabienie mięśni i niewydolność oddechową.
  3. Leki, które zmniejszają stężenie glukozy we krwi, zwiększają hiperglikemiczny wpływ diuretyków.
  4. Antybiotyki aminoglikozydowe i cefalosporynowe w połączeniu z diuretykami pętlowymi mogą prowadzić do rozwoju ostrej niewydolności nerek.
  5. Niesteroidowe leki przeciwzapalne, inhibitory pompy protonowej zmniejszają działanie moczopędne leków moczopędnych.
  6. Pochodne benzotiadiazyny w połączeniu z lekami moczopędnymi mogą zaburzać mikrokrążenie mięśnia sercowego i przyczyniać się do powstawania zakrzepów krwi.

Skutki uboczne diuretyków

Diuretyki, usuwanie niezbędnych elektrolitów dla ciała, powodują pewne skutki uboczne. Z reguły są to konsekwencje naruszenia równowagi. Należą do nich:

  • hipokaliemia (obniżone poziomy potasu);
  • hipomagnezemia (zmniejszenie stężenia magnezu);
  • wypłukiwanie wapnia z ciała;
  • arytmia;
  • zasadowica metaboliczna;
  • odwodnienie;
  • drażliwość;
  • ciemnienie oczu;
  • zaburzenia snu;
  • utrata wydajności;
  • tachykardia;
  • duszność;
  • hiponatremia (obniżony poziom sodu).

Diuretyki pętlowe są najbardziej niebezpieczne, ponieważ mają silne i szybkie działanie. Nawet niewielkie odchylenie od zalecanej dawki tych leków może powodować szereg niepożądanych skutków ubocznych. Mniej niebezpieczne leki moczopędne to grupa leków tiazydowych. Mają długi, ale łagodny efekt, bez dramatycznej zmiany składu krwi, dzięki czemu nadają się do długotrwałego stosowania.

Przeciwwskazania

Z uwagi na to, że diuretyki mają ogólny wpływ na organizm, tj. powodują zmiany w funkcjonowaniu dwóch lub większej liczby układów narządów, istnieją pewne ograniczenia w ich stosowaniu. Główne przeciwwskazania do stosowania leków moczopędnych:

  • niewydolność wątroby;
  • ciąża;
  • napady padaczkowe;
  • okres laktacji;
  • cukrzyca;
  • zespół hipowolemiczny;
  • ciężka niedokrwistość;
  • blok przedsionkowo-komorowy;
  • niektóre ciężkie wrodzone wady serca.

Jak wybrać diuretyki

Bezpieczne do samodzielnego podawania są diuretyki roślin, naturalnego pochodzenia, napary, wywary ziół. Jeśli to konieczne, za pomocą syntetycznych diuretyków, należy skonsultować się z lekarzem, który określi, który lek należy przyjmować w twoim przypadku, czas trwania terapii lekowej i dawkowania. Wybierając lek moczopędny dla pacjenta, lekarz bierze pod uwagę następujące czynniki:

Co oznacza działanie diuretyczne

Wielu słyszało takie określenie jako "diuretyczne". Co to jest, postaramy się zrozumieć poniżej. Ta grupa leków ma swoją własną klasyfikację, właściwości i cechy.

Diuretic - co to jest?

Diuretyki są również nazywane lekami moczopędnymi. Są to leki pochodzenia syntetycznego lub roślinnego, które mogą zwiększyć wydalanie moczu przez nerki. Dzięki temu wraz z moczem zwiększa się wydalanie soli i wody z organizmu, a także zmniejsza się poziom płynu w jamach i tkankach ciała. Z tego powodu obrzęk jest zmniejszony lub całkowicie zanika. Diuretyki - leki szeroko stosowane w leczeniu nadciśnienia (podwyższone ciśnienie krwi). Są one często stosowane w leczeniu łagodnej zastoinowej niewydolności serca, a także szeregu dolegliwości wątroby i chorób związanych z zaburzeniami krążenia krwi, które powodują zatory w ciele. Często leki moczopędne stosuje się w celu zmniejszenia lub całkowitego wyeliminowania objawów wzdęć, które czasami towarzyszy PMS lub objawia się już podczas menstruacji. Przy ścisłym przestrzeganiu schematu leczenia i dawkowania diuretyki nie powodują poważnych skutków ubocznych. Są całkiem bezpieczne w użyciu.

Diuretyk w czasie ciąży

Wielu lekarzy ginekologów odradza picie diuretyków podczas ciąży. Narkotyki mogą być niebezpieczne dla płodu i dla zdrowia matki. Negatywne działanie zostało odkryte nie tak dawno temu. Wcześniej leki moczopędne stosowano w celu zmniejszenia obrzęku u kobiet w ciąży, w celu przeciwdziałania stanom przedrzucawkowym itp.

Diuretyki: klasyfikacja

Istnieją różne rodzaje leków moczopędnych. Każda kategoria ma swoje mocne i słabe strony. Obecnie istnieją takie grupy leków:

• Pętle leków.
• Leki moczopędne oszczędzające potas.
• Leki tiazydowe.
• Środki podobne do tiazydów.

Grupy te zostaną omówione bardziej szczegółowo poniżej.

Diuretyki pętlowe

Ta kategoria leków jest najczęstsza. Obejmuje to takie leki, jak kwas etakrynowy, torasemid, furosemid, pirretanid, bumetanid. Chociaż mogą one znacznie różnić się strukturą chemiczną, te diuretyki mają ten sam mechanizm działania. Leki te hamują wchłanianie zwrotne substancji takich jak sód, chlor i potas. Nazwa "pętlowe diuretyki" jest związana z ich mechanizmem działania. Resorpcja występuje w rosnącym płatku pętli Henle. Wykonywany jest z powodu blokady jonów sodu, chloru, potasu w błonie szczytowej nabłonka rurkowego komórek. W związku z tym następuje zahamowanie układu przeciwprądowo-obrotowego w nerkach. Ponadto diuretyki tego typu są zdolne do rozszerzania naczyń korowych.

Skutki uboczne diuretyków pętlowych

Siła działania tych leków jest niezwykle wysoka: mogą zwiększyć diurezę o 25%. W przeciwieństwie do innych leków, które tracą swoje działanie w wyniku normalizacji BCC, diuretyki pętlowe nadal funkcjonują w tych warunkach. Jest to spowodowane silnym działaniem moczopędnym, które może powodować takie skutki uboczne. Najrzadsze i najcięższe są: spadek ciśnienia krwi, hipowolemia, obniżenie poziomu GFR i nerkowego przepływu krwi. Ze względu na zwiększony poziom wydzielania wodoru, chloru i potasu nie wyklucza się zasadowicy metabolicznej. Czasami diuretyki pętlowe wywołują hiponatremię i hipokaliemię. W rzadkich przypadkach - hiperglikemia, hiperurykemia. Inne działania niepożądane to: nudności, nudności, osłabienie. Lek Etacrynic Acid często wywołuje permanentną lub czasową głuchotę, jak również neutropenię. Wszystkie preparaty medyczne tego typu, które wymieniono powyżej, są usuwane z organizmu za pomocą nerek, metabolizowanych w wątrobie.

Wskazania do diuretyków pętlowych

Leki te są przepisywane na każdy rodzaj niewydolności serca. Szczególnie są one niezbędne w takich chorobach, jak niewydolność serca typu opornego i obrzęk płuc. Leki są również skuteczne w przypadku hiponatremii, hipoalbuminemii, hipokaliemii, hipochloremii i niewydolności nerek. Diuretyki typu pętlowego nadal działają, gdy inne grupy moczopędne i ich kombinacje są nieskuteczne. To jest ich wielka wartość. Dlatego ten typ jest tak powszechny - diuretyk pętlowy. Co to jest, już się zorientowaliśmy.

Tiazydowe leki moczopędne

Te leki i ich pochodne (Indapamid, Chlorthalidone i Metolazon) są często stosowane. Przede wszystkim wynika to z ich wysokiego stopnia wchłaniania w przewodzie pokarmowym, a także z dobrego poziomu tolerancji przez pacjenta. Diuretyki tiazydowe są mniej skuteczne niż sprzężenia zwrotne, ale ze względu na długi czas działania są wskazane dla osób z takimi chorobami przewlekłymi, jak nadciśnienie tętnicze o zasadniczym typie i łagodna zastoinowa niewydolność serca. Diuretyki tiazydowe są przepisywane do podawania doustnego. Diureza zwykle rozpoczyna się po 1-2 godzinach, ale w niektórych przypadkach terapeutyczne działanie przeciwnadciśnieniowe można zaobserwować dopiero po 3 miesiącach ciągłego leczenia. Przodkiem tej grupy jest chlorotiazyd. Charakteryzuje się niską rozpuszczalnością lipidów, a w konsekwencji niską biodostępnością. Z tego powodu do uzyskania efektu terapeutycznego wymagana jest wyższa dawka leku. Lek "Chlorthalidone" jest raczej wolno wchłaniany, więc jego czas działania jest nieco dłuższy. Narzędzie "Metolazon" jest często bardzo skuteczne u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek, w przeciwieństwie do innych leków z tej kategorii.

Leki moczopędne oszczędzające potas

Istnieje również diuretyk konserwujący potas. Co to jest? Leki te są stosowane w leczeniu nadciśnienia tętniczego w połączeniu z innymi rodzajami leków. Zapobiegają nadmiernemu usuwaniu potasu z organizmu, co jest powszechnym skutkiem ubocznym leków moczopędnych innych kategorii. Hipokaliemia to spadek poziomu potasu w osoczu. Jest stałym towarzyszem diuretyków tiazydowych, które są często przepisywane w leczeniu nadciśnienia. Kiedy poziom potasu jest znacznie zmniejszony, pacjent zaczyna odczuwać osłabienie, szybciej się męczy, ma arytmię serca. Aby temu zapobiec, wraz z lekami tiazydowymi często przepisuje się leki moczopędne oszczędzające potas. Wraz z potasem zatrzymują także inne niezbędne minerały - magnez i wapń. Jednocześnie praktycznie nie opóźniają wycofania nadmiaru płynów i sodu. Brak leków oszczędzających potas jest następujący. Poziomy potasu w osoczu mogą nadmiernie wzrastać (ponad 5 mmol / l). Ten stan nazywa się hiperkaliemią. Może powodować paraliż mięśni i zaburzenia rytmu serca, aż do całkowitego zatrzymania. Rozwój patologii jest najbardziej możliwy u pacjentów z niewydolnością nerek.

Służy do leczenia nadciśnienia

Diuretyki na nadciśnienie sprawdziły się. Przyczyniają się do usuwania płynu z organizmu, co zmniejsza ciśnienie. Udowodniono, że leki moczopędne są skuteczniejsze w leczeniu pacjentów w podeszłym wieku w porównaniu z beta-blokerami. Leki moczopędne znajdują się na liście leków pierwszego rzutu, stosowanych do normalizacji ciśnienia krwi. Zgodnie z zaleceniami amerykańskich lekarzy, tę kategorię należy stosować do rozpoczynania leczenia nadciśnienia tętniczego (nieskomplikowane). Ze względu na ogromne znaczenie kontroli ciśnienia krwi, a także zmniejszenie ryzyka sercowo-naczyniowego podczas leczenia, szczególną uwagę zwraca się na efekty metaboliczne, które są charakterystyczne dla leków przeciwnadciśnieniowych. Ważny jest również ich wpływ na przebieg dolegliwości towarzyszących i właściwości ochronne narządów.

Tiazydowe i tiazydowe leki na nadciśnienie

Wcześniej nadciśnienie tętnicze było zwykle leczone diuretykami pętlowymi. Ale teraz są bardziej wykorzystywane w leczeniu niewydolności nerek, niewydolności serca i obrzęku. Wyniki badań wykazały dobrą skuteczność leków tiazydowych. Poprawiają rokowanie nadciśnienia. Jednak zmniejszenie ryzyka powikłań wieńcowych podczas korzystania z tych funduszy nie było tak wyraźne w porównaniu z oczekiwanymi wynikami. Stosowanie leków tiazydowych zwiększa prawdopodobieństwo wystąpienia arytmii. Niektórzy pacjenci mogą mieć nawet nagłą arytmiczną śmierć. Częste są także zaburzenia metabolizmu węglowodanów i lipidów, a także hiperurykemia. Przebieg miażdżycy i cukrzycy może ulec nasileniu. Leki tej grupy są często łączone z diuretykami oszczędzającymi potas.

Następnym poziomem ewolucji leków moczopędnych w leczeniu nadciśnienia były leki tiazydopodobne. W szczególności, ich przodek zsyntetyzowany w 1974 r., Preparat medyczny Indapamid, sprawdził się dobrze. Zaletą jest to, że środki tiazydowe mają znacznie mniejszy wpływ na reabsorpcję sodu, co oznacza, że ​​usuwają znacznie mniej potasu z organizmu. Dlatego też praktycznie nie występują negatywne efekty metaboliczne i diabetogenne. Udowodniono, że lek "indapamid", który jest stosowany w małych dawkach, poza działaniem moczopędnym, może pełnić rolę antagonisty wapnia z powodu działania rozszerzającego naczynia krwionośne i stymulować produkcję prostaglandyny E2.

W nowoczesnych warunkach leki tiazydowe i tiazydowe są bardzo szeroko stosowane nie tylko w celu obniżenia ciśnienia krwi, ale także w celach profilaktycznych, a także w leczeniu uszkodzenia narządu docelowego. Leki te są bardzo często przepisywane jako część połączonych kursów terapii. Sprawdzili się dobrze i dlatego są szeroko stosowane w różnych krajach świata.

W złożonej terapii wielu dolegliwości stosuje się diuretyki. Diuretyk, co to jest i jak go przyjąć, należy zapytać lekarza.

Leki moczopędne - grupa leków, które mają wyraźne działanie moczopędne. Działanie moczopędne polega na zdolności substancji do przyspieszania filtracji krwi w kanałach nefronowych, usuwania nadmiaru płynu z organizmu. Ten efekt leków osiąga się poprzez różne mechanizmy działania, które są podstawą klasyfikacji diuretyków.

Główne grupy leków moczopędnych:

  1. 1. Diuretyki pętlowe (furosemid, kwas etakrynowy).
  2. 2. Diuretyki tiazydowe (pochodne benzotiazyny - tiazydy).
  3. 3. Leki oszczędzające potas.
  4. 4. Preparaty osmotyczne.

Ale nie wszyscy reprezentanci klasycznych leków moczopędnych stosowanych w nefrologii. Niektóre leki są zakazane ze względu na ich nefrotoksyczność (diuretyki rtęciowe) i niewydolność (Theophylline, Ammonium Chloride).

Przedstawicielami grupy są diuretyki: Hypotiazyd, Dichlotiazyd, Hydrochlorotiazyd, cyklometiazyd. Mechanizm działania opiera się na zawieszeniu reabsorpcji sodu w korowych i dystalnych częściach pętli nefronowej. Działanie leku rozpoczyna się w ciągu godziny po jego zastosowaniu, czas działania wynosi 12 godzin lub więcej, dlatego każdy z leków tiazydowych w tej grupie jest lepiej przyjmowany raz dziennie rano.

Diuretyki tiazydowe obejmują:

  • Brinaldix;
  • Chlortalidon jest lekiem długo działającym;
  • Renez.

Wydalanie sodu u pacjentów otrzymujących te leki jest umiarkowane (uwalniane jest do 10% przefiltrowanego sodu). Narkotyki są szeroko rozpowszechnione ze względu na następujące cechy:

  • łatwość użycia;
  • efekt hipotensyjny;
  • skuteczność w leczeniu moczówki prostej nerkowej, idiopatyczna hiperkalciuria.

Niepożądane skutki przyjmowania tiazydów:

  • zwiększone wydalanie potasu wraz z rozwojem hipokaliemii i magnezu, możliwy jest rozwój zasadowicy metabolicznej;
  • zmniejszenie wydzielania wapnia z moczem, zwiększenie jego stężenia w osoczu krwi;
  • zwiększają ryzyko hiperurykemii z powodu zmniejszenia wydalania kwasu moczowego;
  • pogarszać przebieg cukrzycy, ponieważ zakłócają metabolizm węglowodanów, powodując hiperglikemię;
  • zwiększenie niewydolności nerek;
  • promować rozwój toksycznego zapalenia trzustki;
  • objawy alergiczne z epizodami nadwrażliwości na światło, nekrotycznego zapalenia naczyń.

Wybitnym przedstawicielem tej grupy jest Furosemide. Wpływa depresyjnie na czynną reabsorpcję jonów chloru. Miejscem jego działania jest wznosząca się część nefronu, a gdy jest spożywana z dużymi dawkami, kanaliki proksymalne.

Lek ma szybki, wyraźny, ale krótkotrwały efekt. Jego działanie rozpoczyna się mniej niż godzinę po użyciu. Maksymalny efekt występuje w ciągu 20 minut, czas działania wynosi około 4 godzin.

W przypadku podawania pozajelitowego działanie czynnika rozpoczyna się natychmiast i trwa do 1 godziny. W przeciwieństwie do tiazydów i leków tiazydowych, furosemid poprawia filtrację kłębuszków, dlatego jest uważany za lek z wyboru w przypadku niewydolności nerek.

Jest dobrze tolerowany przez pacjentów, ale nie zaleca się przyjmowania go przez dłuższy czas. Istnieje ryzyko wystąpienia następujących patologii:

  • hiperurykemia;
  • ostra dna;
  • głuchota (zwłaszcza przy równoczesnym stosowaniu antybiotyków);
  • małopłytkowość;
  • zaburzenia nerek (przy równoczesnym stosowaniu antybiotyków z grupy cefalosporyn);
  • hiponatremia.

Lek ma niewielki wpływ na metabolizm węglowodanów. Uregit (lub kwas etakrynowy) jest mniej znanym przedstawicielem grupy diuretyków pętlowych. Ma inną strukturę chemiczną, ale jego mechanizm działania jest podobny do furosemidu. Szczyt diurezy występuje dwie godziny po zażyciu leku, efekt trwa do 9 godzin. Lepiej jest przyjmować lek po posiłku rano. Negatywne przejawy Uregitu obejmują:

  • hiperurykemia;
  • głuchota (rozwija się przy równoczesnym stosowaniu antybiotyków).

Przedstawiciele tej grupy to leki: spironolakton, aldacton, veroshpiron. Wszystkie są syntetycznymi syntetycznymi hormonami steroidowymi, konkurencyjnymi antagonistami aldosteronu. Wpływają na poziom dystalnych kanalików, zbieranie kanalików, bliższe kanaliki nerczycowe. Spironolakton może bezpośrednio hamować tworzenie i uwalnianie aldosteronu w gruczołach nadnerczy.

Działanie moczopędne tych leków jest bardzo słabe (są w stanie wydalić tylko 2% całkowitego sodu, który jest filtrowany w nerkach). Takie urządzenia medyczne są często stosowane w kompleksowym leczeniu różnych dolegliwości. Fundusze te mają zdolność wzmacniania działania innych leków na kanaliki proksymalne, zmniejszając reabsorpcję sodu, który przechodzi przez proksymalne części nefronów.

Utrzymywanie zwykłej diety solą, izolowane spożycie leków oszczędzających potas nie będzie działać. W celu pojawienia się efektu przyjmowania takich leków konieczne jest ograniczenie spożycia sodu. Efekt diuretyczny przyjmowania tych środków przychodzi stopniowo, zaczynając od 2-3 dni. Wyjątkowość leków polega na zwiększeniu wchłaniania zwrotnego potasu do krwi, dlatego lekarze często przepisują Spironolakton razem z proksymalnymi lekami moczopędnymi (tiazydy i leki podobne do tiazydów). Schemat ten prowadzi do nasilenia działania, zapobiega rozwojowi hipokaliemii, utrzymując potas w ciele.

Dzienna dawka preparatu Veroshpiron wynosi od 25 do 300 ml. Podczas przyjmowania spironolaktonu mogą rozwinąć się następujące niepożądane reakcje:

  • zwiększony potas we krwi;
  • zmęczenie;
  • ciągła senność;
  • hirsutyzm;
  • ginekomastia;
  • przerwy w cyklu menstruacyjnym.

Leku nie należy przyjmować u pacjentów z niewydolnością nerek w późniejszych stadiach (szczególnie w przypadku nefropatii cukrzycowej). Do leków oszczędzających potas należy również Triamteren. Działa na miejscu dystalnych kanalików, wpływa tylko na transport sodu. Triamteren nie bierze udziału w metabolizmie aldosteronu w nerkach. Lek ma słabe działanie moczopędne, które trwa do 10 godzin po podaniu.

Dawka leku Triamteren może wynosić od 50 do 300 ml na dzień. Przydziel go w dwóch etapach, łącząc z mocniejszymi diuretykami. Skutki uboczne leku obejmują epizody zwiększonej zawartości glukozy i kwasu moczowego we krwi. Podobnie jak w przypadku struktury chemicznej, działanie na rzecz ekspertów Triamteren obejmuje amiloryd. Jego dzienna dawka wynosi 5-20 mg.

Przedstawiciele tej grupy nie są całkowicie metabolizowani, nie są zaabsorbowani w nerkach. Są one filtrowane jedynie w strukturach nefronu, zwiększając osmolarność moczu w nefronie. To tłumaczy zmniejszenie reabsorpcji w strukturach nefronowych.

Często mannitol stosuje się w praktyce nefrologicznej. Jest stosowany w celu zapobiegania rozwojowi ostrej niewydolności nerek lub na bardzo wczesnym etapie jej rozwoju. Mannitol stosuje się do wymuszonej diurezy w przypadkach podejrzenia ostrej martwicy cewkowej. Lek stosuje się tylko do podawania pozajelitowego, wstrzykuje powoli, dożylnie 10-20% roztworu.

Aby zwalczyć niewielki obrzęk, zapobiec jego rozwojowi, można zastosować wywary z ziół leczniczych, które mają właściwości moczopędne. Często używane wywary z ziół:

Każda grupa tych funduszy ma różne mechanizmy działania.

Z nieskutecznością jednego leku, użyj innego lub przejdź do ich kombinacji.

Przybliżone schematy leczenia moczopędnego:

  1. 1. Proksymalne saluretyki i dystalne leki oszczędzające potas. Najlepiej połączyć Veroshpiron, Triamteren z tiazydami. Na współczesnym rynku farmaceutycznym prezentowane są gotowe złożone leki (Triamteren i Hypothiazide lub Triamterene i Furosemide).
  2. 2. Kombinację leków o podobnym działaniu na tle szczytu aktywności tiazydów podaje się z furosemidem, kwas etakrynowy jest zwiększony przez podawanie tiazydów, Eufilina po podaniu dożylnym znacząco nasila działanie leku Natriuretics (furosemid, kwas etakrynowy).

Niebezpieczne kombinacje leków moczopędnych:

  1. 1. Kwas etakrynovuyu, furosemid niebezpieczny w połączeniu z kanamycyną, gentamycyną, streptomycyną ze względu na ryzyko głuchoty.
  2. 2. Kwas etakrynowy, Furosemid jest niebezpieczny w połączeniu z cefalorydyną ze względu na zwiększoną nefrotoksyczność.
  3. 3. Połączenie diuretyku z kwasem acetylosalicylowym narusza wydzielanie tego ostatniego przez nerki.
  4. 4. Równoczesne przyjmowanie leków moczopędnych wraz z wapniem może wywołać rozwój hiperkalcemii.

Na podstawie prac N. E. de Wardener (1973) opracowano schemat sekwencji dla stosowania leków moczopędnych:

  1. 1. Veroshpiron, Triamteren w ciągu pierwszych kilku dni, aby zaoszczędzić potas.
  2. 2. Następnie dodać tiazydy.
  3. 3. W przypadku ich słabej skuteczności tiazydy są zastąpione przez Furosemid, kwas etakrynowy. Ich dawkowanie jest podwajane codziennie przed początkiem maksymalnej diurezy.
  4. 4. Aby zwiększyć działanie dawki furosemidu, można go stosować w postaci pozajelitowej.
  5. 5. Możesz także dołączyć dożylny mannitol.

Aby lepiej zrozumieć stan równowagi wodnej pacjenta, zaleca się ważenie go codziennie. Jest to bardziej oczywiste niż pomiar diurezy i płynu spożywanego każdego dnia. Po wyeliminowaniu obrzęków leki moczopędne są anulowane.

Główne zalecenia dotyczące otrzymywania diuretyków:

  1. 1. Większość leków moczopędnych może powodować hipokaliemię, zasadowicę metaboliczną. Aby zapobiec takiemu stanowi, należy również zażyć potas. Hypotiazyd, Furosemid najlepiej stosować krótkie, przerywane kursy (2 razy w tygodniu co drugi dzień).
  2. 2. W przypadku niekontrolowanego stosowania takich leków może dojść do ostrej utraty chlorków, spadku stężenia BCC i zmniejszenia wchłaniania zwrotnego. Doprowadzi to do zwiększenia wydzielania reniny, aldosteronu.
  3. 3. Oporny obrzęk można wyeliminować za pomocą środków przeczyszczających (sorbitol, siarczan magnezu) za pomocą nakłucia skóry sterylnymi igłami, poprzez ultrafiltrację krwi (z oszacowaniem ryzyka gwałtownego spadku CF).
  4. 4. Ciężki hiperaldosteronizm jest leczony przez jednoczesne stosowanie potasu, Veroshpiron.
  5. 5. Przy długotrwałym uporczywym obrzęku istnieje ryzyko wystąpienia hiponatremii, niewydolności naczyń obwodowych, hiper-aldosteronizmu, obniżenia stężenia potasu we krwi, zasadowicy, zmniejszenia CF, zwiększenia zawartości kwasu moczowego.
  6. 6. Na tle gwałtownego spadku CF, Furosemid jest lekiem z wyboru (działa na CF, nasilając go). Veroshpiron, Triamteren jest niebezpieczny w użyciu z powodu ryzyka hiperkaliemii.
  7. 7. Podczas leczenia przewlekłej niewydolności nerek za pomocą diuretyków, należy pamiętać o ryzyku jeszcze większej niewydolności nerek. U takich pacjentów konieczne jest stałe monitorowanie poziomu potasu, chloru, wapnia, kwasu moczowego i glukozy we krwi.
  8. 8. Przy długotrwałym przyjmowaniu znaczących dawek furosemidu, kwas etakrynowy istnieje ryzyko utraty słuchu (często przemijające).

Diuretyki zalecane na receptę.

Jaki jest efekt moczopędny?

Naturalny proces powstawania i wydalania moczu u ludzi nazywa się diurezą. Tak więc, leki, jak również niektóre pokarmy (na przykład herbata z mlekiem, arbuz) wpływają na ten proces (mają działanie moczopędne), a zatem prowadzą do tak zwanego działania moczopędnego.

Działanie moczopędne jest efektem działania diuretyków na organizm człowieka. Diuretyki są lekami moczopędnymi, to znaczy powodują zwiększone oddawanie moczu, to znaczy osoba, która zażywała leki moczopędne częściej będzie chodzić do toalety.

Na przykład mówią: działanie moczopędne trwa 10 godzin. Oznacza to, że w ciągu dziesięciu godzin po prima diuretyku osoba będzie częściej oddawać mocz.

Diuretic. Pochodzenie słowa z quot; - mocz lub cewka moczowa - część ludzkiego układu moczowego. Przedrostek di oznacza odmowę, odrzucenie, czyli w naszych przypadkach, wydalenie moczu z organizmu. Jest to efekt prawidłowego działania układu moczopędnego w celu zapobiegania lub leczenia.

Po zażyciu diuretyków (leków moczopędnych) w organizmie występuje działanie moczopędne (moczopędne). Za pomocą takich leków usuń nadmiar płynu z organizmu. Są stosowane w medycynie w leczeniu chorób związanych z nerkami.

Działanie moczopędne jest takie samo jak działanie diuretyczne. Naturalne diuretyki są dobre, na przykład, sok żurawinowy i borówkowy: oprócz działania moczopędnego, dobre zapobieganie chorobom nerek.

Mają także działanie moczopędne, piwo, kawę - której nie trzeba dużo pić, ale lepiej nie pić w ogóle.

Działanie moczopędne jest terminem medycznym, zwykle zapisanym w instrukcji leku. U zwykłych ludzi nazywa się to moczopędne, to jest takie, które powoduje częste popędy do pójścia do toalety na chwilę. Muszą być przepisane przez lekarza na niektóre choroby.

Działanie moczopędne jest moczopędne. Gdy konieczne jest usunięcie wody z organizmu, leki moczopędne są podawane leki moczopędne. Na przykład, masz nadciśnienie i wraz z innymi lekami lekarz przepisuje leki moczopędne w celu obniżenia ciśnienia krwi. Jednak zaangażowanie się w nie nie jest wiele warte.

Działanie moczopędne jest związane z działaniem leków. Istnieją tak zwane leki moczopędne, których spożycie zwiększa produkcję moczu. W ten sposób nadmiar wody i soli jest eliminowany z organizmu.

Działanie moczopędne jest konsekwencją przyjmowania leków moczopędnych, które wyrażają zwiększone pragnienie oddawania moczu. I człowiek chodzi, jak mówi "trochę"; aż ten efekt się skończy. Oznacza to, że po takich narkotykach ciało zostaje uwolnione od płynu.

Jednak nie tylko leki mają taki efekt. Po wielu piwach często udajesz się do toalety.

Zasada działania i działanie diuretyków

W złożonej terapii wielu dolegliwości stosuje się diuretyki. Diuretyk, co to jest i jak go przyjąć, należy zapytać lekarza.

Leki moczopędne - grupa leków, które mają wyraźne działanie moczopędne. Działanie moczopędne polega na zdolności substancji do przyspieszania filtracji krwi w kanałach nefronowych, usuwania nadmiaru płynu z organizmu. Ten efekt leków osiąga się poprzez różne mechanizmy działania, które są podstawą klasyfikacji diuretyków.

Główne grupy leków moczopędnych:

  1. 1. Diuretyki pętlowe (furosemid, kwas etakrynowy).
  2. 2. Diuretyki tiazydowe (pochodne benzotiazyny - tiazydy).
  3. 3. Leki oszczędzające potas.
  4. 4. Preparaty osmotyczne.

Ale nie wszyscy reprezentanci klasycznych leków moczopędnych stosowanych w nefrologii. Niektóre leki są zakazane ze względu na ich nefrotoksyczność (diuretyki rtęciowe) i niewydolność (Theophylline, Ammonium Chloride).

Przedstawicielami grupy są diuretyki: Hypotiazyd, Dichlotiazyd, Hydrochlorotiazyd, cyklometiazyd. Mechanizm działania opiera się na zawieszeniu reabsorpcji sodu w korowych i dystalnych częściach pętli nefronowej. Działanie leku rozpoczyna się w ciągu godziny po jego zastosowaniu, czas działania wynosi 12 godzin lub więcej, dlatego każdy z leków tiazydowych w tej grupie jest lepiej przyjmowany raz dziennie rano.

Diuretyki tiazydowe obejmują:

  • Brinaldix;
  • Chlortalidon jest lekiem długo działającym;
  • Renez.

Wydalanie sodu u pacjentów otrzymujących te leki jest umiarkowane (uwalniane jest do 10% przefiltrowanego sodu). Narkotyki są szeroko rozpowszechnione ze względu na następujące cechy:

  • łatwość użycia;
  • efekt hipotensyjny;
  • skuteczność w leczeniu moczówki prostej nerkowej, idiopatyczna hiperkalciuria.

Niepożądane skutki przyjmowania tiazydów:

  • zwiększone wydalanie potasu wraz z rozwojem hipokaliemii i magnezu, możliwy jest rozwój zasadowicy metabolicznej;
  • zmniejszenie wydzielania wapnia z moczem, zwiększenie jego stężenia w osoczu krwi;
  • zwiększają ryzyko hiperurykemii z powodu zmniejszenia wydalania kwasu moczowego;
  • pogarszać przebieg cukrzycy, ponieważ zakłócają metabolizm węglowodanów, powodując hiperglikemię;
  • zwiększenie niewydolności nerek;
  • promować rozwój toksycznego zapalenia trzustki;
  • objawy alergiczne z epizodami nadwrażliwości na światło, nekrotycznego zapalenia naczyń.

Wybitnym przedstawicielem tej grupy jest Furosemide. Wpływa depresyjnie na czynną reabsorpcję jonów chloru. Miejscem jego działania jest wznosząca się część nefronu, a gdy jest spożywana z dużymi dawkami, kanaliki proksymalne.

Lek ma szybki, wyraźny, ale krótkotrwały efekt. Jego działanie rozpoczyna się mniej niż godzinę po użyciu. Maksymalny efekt występuje w ciągu 20 minut, czas działania wynosi około 4 godzin.

W przypadku podawania pozajelitowego działanie czynnika rozpoczyna się natychmiast i trwa do 1 godziny. W przeciwieństwie do tiazydów i leków tiazydowych, furosemid poprawia filtrację kłębuszków, dlatego jest uważany za lek z wyboru w przypadku niewydolności nerek.

Jest dobrze tolerowany przez pacjentów, ale nie zaleca się przyjmowania go przez dłuższy czas. Istnieje ryzyko wystąpienia następujących patologii:

  • hiperurykemia;
  • ostra dna;
  • głuchota (zwłaszcza przy równoczesnym stosowaniu antybiotyków);
  • małopłytkowość;
  • zaburzenia nerek (przy równoczesnym stosowaniu antybiotyków z grupy cefalosporyn);
  • hiponatremia.

Lek ma niewielki wpływ na metabolizm węglowodanów. Uregit (lub kwas etakrynowy) jest mniej znanym przedstawicielem grupy diuretyków pętlowych. Ma inną strukturę chemiczną, ale jego mechanizm działania jest podobny do furosemidu. Szczyt diurezy występuje dwie godziny po zażyciu leku, efekt trwa do 9 godzin. Lepiej jest przyjmować lek po posiłku rano. Negatywne przejawy Uregitu obejmują:

  • hiperurykemia;
  • głuchota (rozwija się przy równoczesnym stosowaniu antybiotyków).

Przedstawiciele tej grupy to leki: spironolakton, aldacton, veroshpiron. Wszystkie są syntetycznymi syntetycznymi hormonami steroidowymi, konkurencyjnymi antagonistami aldosteronu. Wpływają na poziom dystalnych kanalików, zbieranie kanalików, bliższe kanaliki nerczycowe. Spironolakton może bezpośrednio hamować tworzenie i uwalnianie aldosteronu w gruczołach nadnerczy.

Działanie moczopędne tych leków jest bardzo słabe (są w stanie wydalić tylko 2% całkowitego sodu, który jest filtrowany w nerkach). Takie urządzenia medyczne są często stosowane w kompleksowym leczeniu różnych dolegliwości. Fundusze te mają zdolność wzmacniania działania innych leków na kanaliki proksymalne, zmniejszając reabsorpcję sodu, który przechodzi przez proksymalne części nefronów.

Utrzymywanie zwykłej diety solą, izolowane spożycie leków oszczędzających potas nie będzie działać. W celu pojawienia się efektu przyjmowania takich leków konieczne jest ograniczenie spożycia sodu. Efekt diuretyczny przyjmowania tych środków przychodzi stopniowo, zaczynając od 2-3 dni. Wyjątkowość leków polega na zwiększeniu wchłaniania zwrotnego potasu do krwi, dlatego lekarze często przepisują Spironolakton razem z proksymalnymi lekami moczopędnymi (tiazydy i leki podobne do tiazydów). Schemat ten prowadzi do nasilenia działania, zapobiega rozwojowi hipokaliemii, utrzymując potas w ciele.

Dzienna dawka preparatu Veroshpiron wynosi od 25 do 300 ml. Podczas przyjmowania spironolaktonu mogą rozwinąć się następujące niepożądane reakcje:

  • zwiększony potas we krwi;
  • zmęczenie;
  • ciągła senność;
  • hirsutyzm;
  • ginekomastia;
  • przerwy w cyklu menstruacyjnym.

Leku nie należy przyjmować u pacjentów z niewydolnością nerek w późniejszych stadiach (szczególnie w przypadku nefropatii cukrzycowej). Do leków oszczędzających potas należy również Triamteren. Działa na miejscu dystalnych kanalików, wpływa tylko na transport sodu. Triamteren nie bierze udziału w metabolizmie aldosteronu w nerkach. Lek ma słabe działanie moczopędne, które trwa do 10 godzin po podaniu.

Dawka leku Triamteren może wynosić od 50 do 300 ml na dzień. Przydziel go w dwóch etapach, łącząc z mocniejszymi diuretykami. Skutki uboczne leku obejmują epizody zwiększonej zawartości glukozy i kwasu moczowego we krwi. Podobnie jak w przypadku struktury chemicznej, działanie na rzecz ekspertów Triamteren obejmuje amiloryd. Jego dzienna dawka wynosi 5-20 mg.

Przedstawiciele tej grupy nie są całkowicie metabolizowani, nie są zaabsorbowani w nerkach. Są one filtrowane jedynie w strukturach nefronu, zwiększając osmolarność moczu w nefronie. To tłumaczy zmniejszenie reabsorpcji w strukturach nefronowych.

Często mannitol stosuje się w praktyce nefrologicznej. Jest stosowany w celu zapobiegania rozwojowi ostrej niewydolności nerek lub na bardzo wczesnym etapie jej rozwoju. Mannitol stosuje się do wymuszonej diurezy w przypadkach podejrzenia ostrej martwicy cewkowej. Lek stosuje się tylko do podawania pozajelitowego, wstrzykuje powoli, dożylnie 10-20% roztworu.

Aby zwalczyć niewielki obrzęk, zapobiec jego rozwojowi, można zastosować wywary z ziół leczniczych, które mają właściwości moczopędne. Często używane wywary z ziół:

Każda grupa tych funduszy ma różne mechanizmy działania.

Z nieskutecznością jednego leku, użyj innego lub przejdź do ich kombinacji.

Przybliżone schematy leczenia moczopędnego:

  1. 1. Proksymalne saluretyki i dystalne leki oszczędzające potas. Najlepiej połączyć Veroshpiron, Triamteren z tiazydami. Na współczesnym rynku farmaceutycznym prezentowane są gotowe złożone leki (Triamteren i Hypothiazide lub Triamterene i Furosemide).
  2. 2. Kombinację leków o podobnym działaniu na tle szczytu aktywności tiazydów podaje się z furosemidem, kwas etakrynowy jest zwiększony przez podawanie tiazydów, Eufilina po podaniu dożylnym znacząco nasila działanie leku Natriuretics (furosemid, kwas etakrynowy).

Niebezpieczne kombinacje leków moczopędnych:

  1. 1. Kwas etakrynovuyu, furosemid niebezpieczny w połączeniu z kanamycyną, gentamycyną, streptomycyną ze względu na ryzyko głuchoty.
  2. 2. Kwas etakrynowy, Furosemid jest niebezpieczny w połączeniu z cefalorydyną ze względu na zwiększoną nefrotoksyczność.
  3. 3. Połączenie diuretyku z kwasem acetylosalicylowym narusza wydzielanie tego ostatniego przez nerki.
  4. 4. Równoczesne przyjmowanie leków moczopędnych wraz z wapniem może wywołać rozwój hiperkalcemii.

Na podstawie prac N. E. de Wardener (1973) opracowano schemat sekwencji dla stosowania leków moczopędnych:

  1. 1. Veroshpiron, Triamteren w ciągu pierwszych kilku dni, aby zaoszczędzić potas.
  2. 2. Następnie dodać tiazydy.
  3. 3. W przypadku ich słabej skuteczności tiazydy są zastąpione przez Furosemid, kwas etakrynowy. Ich dawkowanie jest podwajane codziennie przed początkiem maksymalnej diurezy.
  4. 4. Aby zwiększyć działanie dawki furosemidu, można go stosować w postaci pozajelitowej.
  5. 5. Możesz także dołączyć dożylny mannitol.

Aby lepiej zrozumieć stan równowagi wodnej pacjenta, zaleca się ważenie go codziennie. Jest to bardziej oczywiste niż pomiar diurezy i płynu spożywanego każdego dnia. Po wyeliminowaniu obrzęków leki moczopędne są anulowane.

Główne zalecenia dotyczące otrzymywania diuretyków:

  1. 1. Większość leków moczopędnych może powodować hipokaliemię, zasadowicę metaboliczną. Aby zapobiec takiemu stanowi, należy również zażyć potas. Hypotiazyd, Furosemid najlepiej stosować krótkie, przerywane kursy (2 razy w tygodniu co drugi dzień).
  2. 2. W przypadku niekontrolowanego stosowania takich leków może dojść do ostrej utraty chlorków, spadku stężenia BCC i zmniejszenia wchłaniania zwrotnego. Doprowadzi to do zwiększenia wydzielania reniny, aldosteronu.
  3. 3. Oporny obrzęk można wyeliminować za pomocą środków przeczyszczających (sorbitol, siarczan magnezu) za pomocą nakłucia skóry sterylnymi igłami, poprzez ultrafiltrację krwi (z oszacowaniem ryzyka gwałtownego spadku CF).
  4. 4. Ciężki hiperaldosteronizm jest leczony przez jednoczesne stosowanie potasu, Veroshpiron.
  5. 5. Przy długotrwałym uporczywym obrzęku istnieje ryzyko wystąpienia hiponatremii, niewydolności naczyń obwodowych, hiper-aldosteronizmu, obniżenia stężenia potasu we krwi, zasadowicy, zmniejszenia CF, zwiększenia zawartości kwasu moczowego.
  6. 6. Na tle gwałtownego spadku CF, Furosemid jest lekiem z wyboru (działa na CF, nasilając go). Veroshpiron, Triamteren jest niebezpieczny w użyciu z powodu ryzyka hiperkaliemii.
  7. 7. Podczas leczenia przewlekłej niewydolności nerek za pomocą diuretyków, należy pamiętać o ryzyku jeszcze większej niewydolności nerek. U takich pacjentów konieczne jest stałe monitorowanie poziomu potasu, chloru, wapnia, kwasu moczowego i glukozy we krwi.
  8. 8. Przy długotrwałym przyjmowaniu znaczących dawek furosemidu, kwas etakrynowy istnieje ryzyko utraty słuchu (często przemijające).

Diuretyki zalecane na receptę.

Ponadto, Przeczytaj O Statkach

Co to jest choroba wieńcowa i jak ją leczyć?

Choroba niedokrwienna serca jest chorobą, która stanowi naruszenie krążenia mięśnia sercowego. Jest to spowodowane brakiem tlenu, który jest przenoszony wzdłuż tętnic wieńcowych.

Krwi neutrofile: szybkość krwi, przyczyny wzrostu i spadku

Krew ludzka składa się z części płynnej - elementów plazmy i komórek krwi. Te ostatnie są reprezentowane przez erytrocyty, leukocyty i płytki krwi.

Ostry zespół wieńcowy

Ostry zespół wieńcowy to jakakolwiek grupa objawów klinicznych sugerujących zawał mięśnia sercowego (śmierć mięśnia sercowego z powodu upośledzenia dopływu krwi w tym obszarze) lub niestabilna dławica piersiowa (odmiana ostrego niedokrwienia mięśnia sercowego, którego nasilenie i czas trwania jest niewystarczający dla rozwoju zawału mięśnia sercowego).

Neutrofile we krwi

Neutrofile (NE) to grupa komórek krwi, która jest rodzajem białych krwinek. W całkowitej masie komórek leukocytów największy odsetek stanowią neutrofile. Oprócz tej nazwy można usłyszeć określenie takie jak leukocyty obojętnochłonne.

Objawy i leczenie zespołu tętnic kręgowych

Z tego artykułu dowiesz się: czym jest zespół tętnic kręgowych. Jakie choroby prowadzą do pojawienia się patologii. Manifestacje tego zespołu i metody badania do diagnozy.

Co to jest GRA w badaniu krwi

Pełne badanie krwi jest jednym z najprostszych, niedrogich i jednocześnie pouczających badań laboratoryjnych, które pozwalają lekarzowi określić obecność procesów patologicznych.