Leukoencefalopatia mózgu jest procesem patologicznym, w którym cierpi istota biała i stopniowo rozwija się demencja. Przyczyną tego problemu mogą być różne czynniki. Najczęściej rozwój leukoencefalopatia występuje w mózgu osób starszych.

Przyczyny

Leukoencefalopatia mózgu w większości przypadków rozwija się na tle przetrwałego nadciśnienia tętniczego. Choroba dotyczy osób starszych, u których już zdiagnozowano miażdżycę i angiopatię. Oznacza to, że naczynia są uszkodzone.

Inne choroby również prowadzą do rozwoju patologii. Uszkodzenie istoty białej powstaje w wyniku:

  • zespół nabytego niedoboru odporności;
  • patologie onkologiczne układu krążenia;
  • Choroba Hodgkina;
  • gruźlica płucna;
  • sarkoidoza;
  • procesy złośliwe w innych narządach;
  • długotrwałe stosowanie leków immunosupresyjnych.

W procesie rozwoju procesu patologicznego zachodzi zmiana w strukturze istoty białej: nabiera ona miękkiego i galaretowatego kształtu, a na powierzchni tworzą się wgłębienia. Na tę chorobę szara substancja nie ma wpływu. Jego stan pozostaje niezmieniony.

Odmiany choroby

Istnieje kilka rodzajów leukoencefalopatii:

1. Postępująca leukoencefalopatia naczyniowa lub mała ogniskowa.

Postępująca encefalopatia naczyniowa rozwija się w wyniku zwiększonego ciśnienia w tętnicach. Ta patologia jest również nazywana "małą ogniskową leukoencefalopatią pochodzenia naczyniowego".

Zwykle problem ten występuje u osób powyżej 55 roku życia. Znacząco zwiększa szanse na rozwój dziedzicznej predyspozycji i czynników w postaci:

  • cukrzyca;
  • naczyniowa miażdżyca;
  • picie alkoholu;
  • palenie;
  • nadwaga.

Negatywne odżywianie i mała aktywność fizyczna mają również negatywny wpływ na naczynia.

2. Postać okołokomorowa.

Przezskórna leukoencefalopatia rozwija się w wyniku niedostatecznego dostarczania tlenu do tkanek mózgu przez długi czas. W tym samym czasie patologiczne zmiany ogniskowe znajdują się zarówno w istocie białej, jak i szarej.

Mózg, pień mózgu, przednia część kory są zwykle dotknięte patologią. Obszary te są odpowiedzialne za kontrolę funkcji motorycznych, dlatego gdy są uszkodzone, rozwijają się zaburzenia ruchowe.

Zazwyczaj proces patologiczny jest diagnozowany u dzieci dotkniętych niedotlenieniem podczas porodu. Często prowadzi do rozwoju porażenia mózgowego.

3. Postępująca wieloogniskowa encefalopatia.

Wieloogniskowa encefalopatia jest uważana za najbardziej niebezpieczny rodzaj choroby. W większości przypadków pacjent umiera. Patologia wywołuje chorobę wirusową. Czynnikiem sprawczym tego gatunku leukoencefalopatii jest ludzki poliomawirus. Jest w ciele większości populacji planety, nie objawia się. Jego rozwój rozpoczyna się, gdy dana osoba ma wtórne lub pierwotne niedobory odporności. W ten sposób układ odpornościowy staje się bezbronny wobec wirusa.

Postępująca leukoencefalopatia jest zwykle wykrywana u osób z rozpoznaniem HIV lub AIDS. Patologia różni się wieloetapowym obrazem klinicznym. Pacjenci mają:

  • paraliż i niedowład;
  • częściowa ślepota;
  • oszałamiająca świadomość;
  • wady osobowości;
  • zmiany nerwów czaszkowych.

W tej postaci można zaobserwować różne stopnie zaburzeń w funkcjonowaniu układu nerwowego: od lekkiego dyskomfortu po wyraźną demencję. Stopniowo pacjent całkowicie traci zdolność do pracy i staje się niepełnosprawny z powodu zaburzeń układu mięśniowo-szkieletowego.

4. Leukoencefalopatia z postępującą istotą białą.

Taką diagnozę zwykle podejmuje się u dzieci w wieku poniżej 6 lat w wyniku mutacji genowych. Pacjenci cierpią:

  • brak koordynacji ruchów, ponieważ dotyczy to móżdżku;
  • niedowład kończyn;
  • upośledzenie funkcji poznawczych;
  • procesy zanikowe w nerwie wzrokowym;
  • napady padaczkowe.

Jeśli u niemowlęcia pojawi się patologia, wówczas będzie nadmiernie pobudliwa, cierpi na drgawki, wymioty, wysoką gorączkę i upośledzenie umysłowe.

Objawy choroby

Objawy leukoencefalopatii rozwijają się stopniowo. Po pierwsze, pacjent ma roztargnienie, niezręczność, obojętność, płaczliwość, trudności w wymawianiu słów i obniżenie sprawności umysłowej.

Po pojawieniu się pierwszych znaków proces patologiczny nadal postępuje. Występuje wzrost napięcia mięśniowego, występują zaburzenia snu, drażliwość, szumy uszne, oczopląs.

W przypadku braku koniecznego leczenia na tym etapie pacjent cierpi na psychoneurozę, drgawki i wyraźne otępienie.

W przypadku takich objawów konieczny jest kontakt ze specjalistą:

  1. Słabość mięśni i zmniejszona wrażliwość.
  2. Zaburzenia mowy i wzroku.
  3. Drętwienie różnych części ciała.
  4. Naruszenie odruchu połykania.
  5. Nietrzymanie moczu.
  6. Ataki epilepsji.
  7. Ból głowy i nudności.
  8. Naruszenie zdolności intelektualnych i niewielkie otępienie.

Wszystkie te zjawiska wskazują, że wpływa na centralny układ nerwowy, a zaburzenia postępują bardzo szybko. W tym stanie trudno jest zrozumieć, że jest chory, więc krewni muszą zwracać na to uwagę.

Diagnostyka

Aby potwierdzić obecność naruszeń, konieczne jest poddanie serii badań diagnostycznych. Przede wszystkim, osoba musi odwiedzić neurologa. Po wykryciu objawów leukoencefalopatii pacjent zostanie przepisany:

  • pełna liczba krwinek;
  • badanie dotyczące obecności we krwi leków, alkoholu, leków psychotropowych;
  • rezonans magnetyczny i tomografia komputerowa. Procedury te pozwalają ocenić stan mózgu i określić obecność patologicznych ognisk;
  • elektroencefalografia w celu potwierdzenia zmniejszenia aktywności mózgu;
  • USG dopplerowskie, które określi dopływ krwi do mózgu;
  • reakcja łańcuchowa polimerazy w celu wykrycia DNA patogenu;
  • biopsja mózgu;
  • nakłucie lędźwiowe w celu określenia poziomu białka.

Można potwierdzić, że pacjent cierpi na leukoencefalopatię pochodzenia wirusowego za pomocą mikroskopii elektronowej. Określa patogen w tkance mózgowej.

Ocena stanu mózgu odbywa się za pomocą specjalnych testów psychologicznych.

Nie da się obejść bez rozpoznania różnicowego z toksoplazmozą, stwardnieniem rozsianym, chłoniakiem, demencją HIV.

Leczenie

Całkowicie pozbyć się tej choroby jest niemożliwe. Za pomocą szeregu technik terapeutycznych można jedynie zmniejszyć tempo rozwoju procesu patologicznego. Terapię wybiera się oddzielnie dla każdego pacjenta, stosując kompleks terapeutycznych technik objawowych i etiotropowych.

Ograniczenie przejawów procesu patologicznego osiąga się przez:

  1. Środki poprawiające krążenie krwi w mózgu w postaci Vinpocetine, Actovegin, Trentala.
  2. Stymulatory neuromaboliczne: Fezam, Pantokalcin, Lucetam, Cerebrolysin.
  3. Angioprotekci (Stugeron, Kurentinl, Zilt).
  4. Kompleksy multiwitaminowe zawierające witaminy z grupy B, retinol, tokoferol.
  5. Adaptogens. W postaci ekstraktu z aloesu, ciała szklistego.
  6. Glukokortykosteroidy. Przyczyniają się do złagodzenia procesu zapalnego w mózgu. Prednizolon i deksametazon mają podobne właściwości.
  7. Leki przeciwdepresyjne.
  8. Leki przeciwzakrzepowe zmniejszające ryzyko powstawania zakrzepów.
  9. Leki przeciwwirusowe, jeśli choroba ma genezę wirusową.

Oprócz terapii lekowej może zalecić, aby ukończyć kurs:

  • fizjoterapia;
  • refleksologia;
  • terapia akupunktury;
  • stosowanie środków homeopatycznych i fitoterapeutycznych;
  • terapia manualna.

Aby ułatwić ten stan, należy wykonać ćwiczenia oddechowe i masować okolice szyi.

Leczenie tej choroby jest dość trudne, ponieważ większość leków przeciwwirusowych i przeciwzapalnych nie może przenikać przez barierę między krwią i tkanką, która chroni centralny układ nerwowy. Dlatego nie przyczyniają się do eliminacji patologicznych ognisk.

Rokowanie dla leukoencefalopatii

To, ile osób żyje z leukoencefalopatią, zależy od etapu, w którym zaczęli wspierać terapię i stopień uszkodzenia mózgu. Niemożliwe jest wyleczenie którejkolwiek z tej postaci choroby. Patologiczny proces zawsze prowadzi do śmierci pacjenta. Jeśli nie przeprowadzisz terapii przeciwwirusowej, pacjent przeżyje nie dłużej niż sześć miesięcy od momentu wykrycia naruszeń w białej tkance mózgowej.

Za pomocą zgodności z zaleceniami zaleconymi przez lekarza i stosowanie przepisanych leków może być nieco dłuższa oczekiwana długość życia. Jeśli pacjent regularnie wypija wszystkie leki, będzie żył nieco ponad rok od momentu rozpoznania.

Zdarzają się przypadki, gdy ludzie umierają w ciągu miesiąca po rozpoczęciu rozwoju patologii. Może to nastąpić podczas ostrego przebiegu.

Komplikacje

Zakłócenie funkcji struktur podkorowych i innych części mózgu w leukoencefalopatii stopniowo prowadzi do poważnych komplikacji:

  • funkcja motoryczna jest osłabiona;
  • czułość maleje;
  • może nastąpić całkowita utrata widzenia lub utrata słuchu;
  • paraliżuje różne części ciała;
  • rozwijają się infekcje i powikłania septyczne;
  • utrzymuje się uporczywa demencja.

Wcześniej czy później choroba prowadzi do śmierci pacjenta.

Czy zapobieganie jest możliwe?

Nie ma konkretnych metod profilaktycznych, które pozwoliłyby uniknąć rozwoju leukoencefalopatii. Możliwe jest tylko nieznaczne zmniejszenie ryzyka rozwoju patologicznego procesu w istocie białej mózgu za pomocą takich zaleceń:

  1. Konieczne jest wzmocnienie układu nerwowego poprzez utwardzanie i stosowanie kompleksów witaminowych.
  2. Jeśli istnieje problem z otyłością, należy go pilnie zająć.
  3. Pożądane jest prowadzenie aktywnego stylu życia.
  4. Dobrze jest regularnie chodzić na świeżym powietrzu.
  5. Ważne jest unikanie używania narkotyków i alkoholu, palenie.
  6. Podążaj za kulturą życia seksualnego. Pozwoli to uniknąć infekcji HIV.
  7. W przypadku jakichkolwiek kontaktów seksualnych używać sprzętu ochronnego.
  8. Przestrzegaj zasad właściwego odżywiania. Dieta powinna być nasycona wszystkimi niezbędnymi witaminami i minerałami.
  9. Wzmocnienie układu nerwowego, zwiększenie odporności na stres.
  10. Unikaj przepracowania, śpij co najmniej osiem godzin dziennie.
  11. Normalizuj aktywność fizyczną. Unikaj zwiększonych obciążeń i fizycznej nieaktywności.
  12. Jeśli zaczniesz rozwijać jakiekolwiek choroby naczyniowe i patologie związane z zaburzeniami metabolicznymi, konieczne jest poddanie się leczeniu wyrównawczemu.

Dzięki tym środkom można zmniejszyć prawdopodobieństwo pojawienia się leukoencefalopatii. Ale jeśli proces patologiczny wciąż się rozwijał, w pierwszych jego przejawach trzeba szukać pomocy u specjalistów. Dzięki leczeniu wspomagającemu możesz nieznacznie poprawić jakość życia i czas jego trwania.

Leukoencefalopatia: przyczyny, objawy, leczenie, rokowanie

Leukoencefalopatia jest przewlekłą postępującą patologią spowodowaną zniszczeniem istoty białej mózgu i prowadzącą do starczej demencji lub demencji. Choroba ma kilka równorzędnych nazw: encefalopatia Binswanger lub choroba Binswanger. Autorka najpierw opisała patologię w 1894 roku i nadała jej swoje imię. Wraz z leukoencefalopatią naczyniową w ostatnich latach szerzy się postępująca wieloogniskowa leukoencefalopatia (PML), choroba o etiologii wirusowej.

Śmierć komórek nerwowych spowodowana zaburzeniami w dopływie krwi i niedotlenieniem mózgu prowadzi do rozwoju mikroangiopatii. Leukoarajoza i zawały w lakunale zmieniają gęstość istoty białej i wskazują na problemy w ciele z krążeniem krwi.

Klinika Leukoencefalopatia zależy od nasilenia i objawia się różnymi objawami. Zwykle objawy dysfunkcji podkorowej i czołowej są połączone z epipadi. Przebieg patologii jest przewlekły, charakteryzujący się częstymi zmianami w okresie stabilizacji i zaostrzenia. Leukoencefalopatia występuje głównie u osób starszych. Prognozy dotyczące choroby są niekorzystne: gwałtowna niezdolność do rozwoju szybko się rozwija.

Formy leukoencefalopatii

Mała ogniskowa leukoencefalopatia

Mała ogniskowa leukoencefalopatia jest przewlekłą chorobą pochodzenia naczyniowego, której główną przyczyną jest nadciśnienie. Uporczywe nadciśnienie powoduje stopniowe uszkodzenie istoty białej mózgu.

W największym stopniu w rozwoju leukoencefalopatii genetyki naczyń podatni są mężczyźni w wieku 55 lat i starsi z dziedziczną predyspozycją. Naczyniowa leukoencefalopatia jest przewlekłą patologią naczyń mózgowych prowadzącą do pokonania istoty białej i rozwijającą się na tle uporczywego nadciśnienia.

W sprawie encefalopatii naczyniowej zalecamy szczegółowe informacje na temat tego linku.

Postępująca wieloogniskowa leukoencefalopatia

Postępująca wieloogniskowa encefalopatia jest wirusową zmianą w ośrodkowym układzie nerwowym, powodującą zniszczenie istoty białej u osób z upośledzeniem immunologicznym. Wirusy jeszcze bardziej tłumią obronę immunologiczną, rozwija się niedobór odporności.

uszkodzenie białej istoty mózgu w leukoencefalopatii

Ta forma patologii jest najbardziej niebezpieczna i często kończy się śmiercią pacjenta. Jednak dzięki stworzeniu i ulepszeniu terapii antyretrowirusowej częstość występowania choroby zmniejszyła się kilkakrotnie.

Postępująca wieloogniskowa leukoencefalopatia dotyka pacjentów z wrodzonym lub nabytym niedoborem odporności. Patologię stwierdza się u 5% pacjentów zakażonych HIV iu 50% pacjentów z AIDS.

Objawy choroby są zróżnicowane. Upośledzenie funkcji poznawczych obejmuje zakres od łagodnej dysfunkcji do ciężkiej postaci demencji. Ogniskowe objawy neurologiczne charakteryzują się upośledzeniem mowy i wzroku, w tym ślepotą, a pewne zaburzenia ruchowe postępują szybko i często prowadzą do ciężkiej niepełnosprawności.

Nadoczewkowa leukoencefalopatia

Postać okołokomorowa - porażka podkorowych struktur mózgu, które występują na tle przewlekłego niedotlenienia i ostrej niewydolności naczyń. Ogniska niedokrwienia są losowo rozproszone w strukturach układu nerwowego i głównej substancji mózgu. Choroba zaczyna się od porażenia jąder motorycznych rdzenia przedłużonego.

Leukoencefalopatia z zagrożoną białą materią

Leukoencefalopatia z zagrożoną białą materią jest genetycznie zdeterminowaną patologią spowodowaną mutacją w genach. Klasyczna postać choroby objawia się po raz pierwszy u dzieci w wieku 2 - 6 lat.

U pacjentów rozwijających się: ataksja móżdżkowa, tetrapareza, niewydolność mięśni, zaburzenia poznawcze, atrofia optyczna, epifr. U niemowląt proces karmienia jest zaburzony, pojawiają się wymioty, gorączka, opóźnia się rozwój psychoruchowy, zwiększa się niepokój, hipertoniczność kończyn, zespół napadów padaczkowych, depresja oddechowa w porze nocnej, rozwija się śpiączka.

Powody

W większości przypadków leukoencefalopatia jest konsekwencją uporczywego nadciśnienia. Pacjenci są w podeszłym wieku z towarzyszącą miażdżycą i angiopatiami.

Inne choroby, powikłane wystąpieniem leukoencefalopatii:

  • Zespół nabytego niedoboru odporności,
  • Białaczka i inne nowotwory krwi,
  • Limfogranulomatoza,
  • Gruźlica płucna,
  • Sarkoidoza
  • Raka narządów wewnętrznych,
  • Długotrwałe stosowanie leków immunosupresyjnych również wywołuje rozwój tej patologii.

Rozważ rozwój uszkodzenia mózgu na przykładzie postępującej wieloogniskowej encefalopatii.

Wirusy, które powodują PML, są zwrotnikami w komórkach nerwowych. Zawierają dwuniciowy kolisty DNA i selektywnie infekują astrocyty i oligodendrocyty, syntetyzując włókna mielinowe. W ośrodkowym układzie nerwowym pojawiają się ogniska demielinizacji, komórki nerwowe rosną i deformują się. Szara substancja mózgu w patologii nie jest zaangażowana i pozostaje całkowicie nienaruszona. Istota biała zmienia swoją strukturę, staje się miękka i galaretowata, pojawiają się na niej liczne małe zagłębienia. Oligodendrocyty stają się pieniste, astrocyty nabierają nieregularnego kształtu.

uszkodzenie mózgu z postępującą wieloogniskową leukoencefalopatią

Polichawirusy to małe drobnoustroje pozbawione superkapsydów. Są onkogenne, znajdują się w organizmie przez długi czas w stanie utajonym i nie powodują choroby. Wraz ze zmniejszeniem ochrony immunologicznej te drobnoustroje stają się przyczyną śmiertelnej choroby. Izolacja wirusów jest najbardziej skomplikowaną procedurą, która jest przeprowadzana tylko w wyspecjalizowanych laboratoriach. Korzystając z mikroskopii elektronowej w odcinkach oligodendrocytów, wirusolodzy odkrywają wiriony o poliestawirusach w kształcie kryształów.

Polichawirusy przenikają do ludzkiego ciała i znajdują się w stanie utajonym w narządach wewnętrznych i tkankach przez całe życie. Trwałość wirusów występuje w nerkach, szpiku kostnym, śledzionie. Wraz ze spadkiem ochrony immunologicznej są aktywowane i wykazują działanie patogenne. Są transportowane przez leukocyty w ośrodkowym układzie nerwowym i rozmnażają się w istocie białej mózgu. Podobne procesy występują u osób cierpiących na AIDS, białaczkę lub chłoniaka, a także w trakcie transplantacji narządów. Źródłem infekcji jest chory. Wirusy mogą być przenoszone przez unoszące się w powietrzu kropelki lub drogą fekalno-oralną.

Symptomatologia

Choroba rozwija się stopniowo. Początkowo pacjenci stają się niezręczni, rozproszeni, apatyczni, płaczli i nieporadni, ich sprawność umysłowa się zmniejsza, sen i pamięć są zakłócone, następnie pojawia się letarg, ogólne zmęczenie, lepkość myśli, szum w uszach, drażliwość, oczopląs, napięcie mięśniowe, zakres zainteresowań zwężony, niektóre słowa wymawiane są z trudnością. W zaawansowanych przypadkach występują jedno- i niedowład połowiczy, nerwice i psychozy, poprzeczne zapalenie rdzenia kręgowego, drgawki, upośledzenie wyższych funkcji mózgu i ciężkie otępienie.

Głównymi objawami choroby są:

  1. Ruchy dyskordii, niestabilność chodu, dysfunkcja motoryczna, osłabienie kończyn,
  2. Pełne jednostronne porażenie rąk i nóg,
  3. Zaburzenia mowy
  4. Zmniejszona ostrość widoku
  5. Scotomas,
  6. Hypestezja,
  7. Zmniejszona inteligencja, dezorientacja, chwiejność emocjonalna, demencja,
  8. Hemianopsia
  9. Dysfagia
  10. Epipristou,
  11. Nietrzymanie moczu.

Psychosyndrom i ogniskowe objawy neurologiczne rozwijają się szybko. W zaawansowanych przypadkach u pacjentów zdiagnozowano zespoły parkinsonowskie i pseudobulbarowe. Podczas obiektywnego badania eksperci stwierdzają naruszenie funkcji intelektualno-mnistycznej, afazję, apraksję, agnozję, "chód starczy", niestabilność postawy z częstymi upadkami, hiperrefleksję, objawy patologiczne, dysfunkcje miednicy. Zaburzenia psychiczne zwykle łączą się z lękiem, bólem w tylnej części głowy, nudnościami, niestabilnym chodem, drętwieniem rąk i nóg. Często pacjenci nie dostrzegają swojej choroby, więc ich krewni zwracają się do lekarzy.

Postępująca wieloogniskowa leukoencefalopatia objawia się wiotkim niedowładem i porażeniem, typową homonimiczną hemopektywią, ogłuszeniem, zmianą osobowości, objawami uszkodzenia nerwów czaszkowych i zaburzeń pozapiramidowych.

Diagnostyka

Diagnoza leukoencefalopatia obejmuje wiele różnych procedur:

  • Konsultacja z neurologiem,
  • Kliniczny test krwi,
  • Wykrywanie poziomu alkoholu, kokainy i amfetaminy we krwi,
  • Dopplerografia
  • EEG,
  • TK, MRI,
  • Biopsja mózgu,
  • PCR,
  • Nakłucie lędźwiowe.

Za pomocą CT i MRI można wykryć zmiany hiperintensywne w istocie białej mózgu. Gdy podejrzewa się formę zakaźną, mikroskopia elektronowa umożliwia wykrycie cząstek wirusa w tkance mózgowej. Metoda immunocytochemiczna - wykrywanie antygenu wirusa. Nakłucie lędźwiowe wykonuje się ze wzrostem białka w CSF. Przy tej patologii wykrywa się również pleocytozę limfocytarną.

Wyniki testów na stan psychiczny, pamięć i koordynację ruchów mogą potwierdzić lub zaprzeczyć rozpoznaniu leukoencefalopatii.

Leczenie

Leczenie leukoencefalopatii jest długie, złożone, indywidualne, wymagające od pacjenta dużej siły i cierpliwości.

Leukoencefalopatia jest chorobą nieuleczalną. Ogólne środki terapeutyczne mają na celu powstrzymanie dalszego postępu patologii i przywrócenie funkcji podkorowych struktur mózgu. Leczenie leukoencefalopatii jest objawowe i etiotropowe.

  1. Leki poprawiające krążenie mózgowe - "Kavinton", "Actovegin", "Pentoxifylline",
  2. Nootropes - Piracetam, Cerebrolysin, Nootropil, Pantogam,
  3. Angioprotectors - Zinnarizin, Curantil, Plavix,
  4. Leukoencefalopatia zakaźnej genetyki wymaga leczenia przeciwwirusowego. Używany "Acyclovir", leki z grupy interferonu - "Cycloferon", "Kipferon".
  5. Aby złagodzić proces zapalny, przepisane są glikokortykosteroidy - "Deksametazon", w celu zapobiegania dezagregacji zakrzepicy - "Heparyna", "Warfaryna", "Fragmin".
  6. Leki przeciwdepresyjne - Prozac,
  7. Witaminy z grupy B, A, E,
  8. Adaptogens - Ciało szkliste, Ekstrakt z aloesu.

Dodatkowo zalecana jest fizjoterapia, refleksoterapia, gimnastyka oddechowa, masaż strefowy, terapia manualna, akupunktura. W leczeniu dzieci leki zwykle zastępuje się lekami homeopatycznymi i fitoterapeutycznymi.

Leukoencefalopatia wraz z postacią starczą z postępującą demencją ostatnio stała się powikłaniem AIDS, co jest związane z silnie osłabioną odpornością pacjentów zakażonych wirusem HIV. W przypadku braku terminowej i odpowiedniej terapii, tacy pacjenci nie żyją przez 6 miesięcy od wystąpienia klinicznych objawów patologii. Leucoencephalopathy zawsze kończy się śmiercią pacjenta.

Leukoencefalopatia genetyki naczyń

Mała ogniskowa leukoencefalopatia w genezie naczyń jest diagnozą, którą często padają pacjenci płci męskiej, którzy przekroczyli granicę wieku 55 lat, ale nie wszyscy wiedzą, co to jest.

Kiedy leukoencefalopatia mózgu w jej strukturach podkorowych, biała substancja zostaje zniszczona.

Ten rodzaj choroby jest rodzajem encefalopatii, po raz pierwszy opisany przez niemieckiego psychiatrę i neuropatologa Otto Binswangera w 1894 roku, a zatem został nazwany jego imieniem.

Rozmyty opis choroby i niewielka liczba badań pacjentów z objawami demencji przez długi czas uniemożliwiła rozpoznanie patologii przez wielu neuropatologów i psychiatrów.

Wraz z pojawieniem się komputerowego i rezonansu magnetycznego, zmiany w istocie białej mózgu, związane z ciągle zwiększonym ciśnieniem krwi, powodujące demencję starczą, zostały potwierdzone.

Leczeniem choroby zajmują się neuropatolodzy i psychiatrzy.

Leucoencephalopathy ma odmiany, ale prawie zawsze chodzi o zmiany w białej istocie mózgu. Rodzaj choroby określa schemat leczenia.

Lekoencefalopatia genetyki naczyń

Naczyniowa leukoencefalopatia naczyniowa (mała ogniskowa) - patologiczny proces naczyniowo-mózgowy.

Nadciśnienie tętnicze powoduje stwardnienie małych naczyń mózgowych - naczynia włosowate, ich niedokrwienie, zgrubienie ścian naczyń krwionośnych itd. W rezultacie biała substancja przekazująca impulsy nerwowe podlega zmianom zanikowym. W tym przypadku jest:

  • jego zmniejszenie;
  • spadek gęstości;
  • substytucja płynów;
  • pojawienie się licznych krwotoków, torbieli, małych ognisk destrukcji.

Komory mózgu zaczynają się zapadać.

Zwykle pierwsze oznaki małej ogniskowej leukoencefalopatii mogą pojawić się u pacjentów, którzy osiągnęli wiek sześćdziesiąty, a z czynnikiem dziedzicznym nawet wcześniej.

Wieloogniskowa postępująca leukoencefalopatia naczyniowa

Wieloogniskowa postępująca leukoencefalopatia naczyniowa objawia się zmianami wirusowymi w ośrodkowym układzie nerwowym, przyczyniając się do upośledzonej odporności.

Osłabienie obrony immunologicznej prowadzi do zniszczenia istoty białej mózgu.

Zmiany patologiczne wywołują niedobór odporności: zakażone HIV (5%), pacjenci z AIDS (50%).

Ponadto, zmodyfikowane leukocyty z białaczką tracą zdolność do walki z infekcją, co przyczynia się do pojawienia się niedoboru immunologicznego, a w konsekwencji do zmian patologicznych w mózgu.

Działanie wirusów prowadzi do ogniskowych uszkodzeń błon włókien nerwowych, wzrostu i deformacji komórek nerwowych. Zaangażowanie w proces szarości nie jest przestrzegane. Występuje zmiana w strukturze istoty białej, która mięknie i staje się galaretowata z pojawieniem się wielu małych zagłębień na jej powierzchni.

Przejawy upośledzenia poznawczego mogą różnić się od przejawów łagodnego upośledzenia do wyraźnego otępienia. Ogniskowe objawy neurologiczne obejmują: upośledzenie mowy i pogorszenie wzroku, czasami aż do całkowitego zgubienia. Przyspieszony postęp zaburzeń ruchowych może wywołać poważną niepełnosprawność.

Periko-komorowa (ogniskowa) leukoencefalopatia

Okołokomorowa (ogniskowa) leukoencefalopatia jest rozległym uszkodzeniem mózgu spowodowanym brakiem tlenu lub przewlekłym zaburzeniem jego dopływu krwi.

Patologie to obszary móżdżku, pnia mózgu i podziały odpowiedzialne za ruch człowieka. Długotrwały brak tlenu prowadzi do suchej martwicy (śmierci) istoty białej. Ma szybki rozwój i przyczynia się do występowania wyraźnych zaburzeń aktywności ruchowej.

Przezskórna leukoencefalopatia może być wywołana przez niedotlenienie płodu i prowadzić do porażenia mózgowego (ICP).

Zniknięcie istoty białej

Ten rodzaj choroby wywoływany jest przez zmutowane geny.
Co do zasady manifestacja patologii występuje w grupie wiekowej pacjentów w wieku od 2 do 6 lat, ale może przejawiać się zarówno w niemowlęctwie, jak i u dorosłych.

Wraz z całkowitym zniknięciem istoty białej w ostatnim stadium choroby zostają zachowane ściany komór i kory mózgowej.

Powody

  • z ciągle zwiększonym ciśnieniem krwi;
  • neuroinfekcje: kiła, gruźlica, zapalenie opon mózgowych, kleszczowe zapalenie mózgu;
  • niedotlenienie płodu;
  • białaczka;
  • sarkoidoza;
  • choroby nowotworowe;
  • niedobór odporności spowodowany zakażeniem HIV i gruźlicą;
  • długotrwałe stosowanie leków immunosupresyjnych.

Postępująca leukoencefalopatia pochodzenia naczyniowego może również rozwinąć się z powodu:

  • miażdżyca;
  • cukrzyca, gdy krew zgęstnieje, a przepływ krwi jest zatkany;
  • choroby i urazy kręgosłupa, dzięki którym mózg cierpi na niedobór tlenu i składników odżywczych.

Występowanie małej ogniskowej leukoencefalopatii pochodzenia naczyniowego jest prawdopodobne:

  • z nadmierną wagą pacjenta;
  • obecność złych nawyków (nadużywanie alkoholu, palenie);
  • nienormalna dieta;
  • brak ćwiczeń.

Aby zapobiec wystąpieniu choroby, należy z wyprzedzeniem pozbyć się wszystkich czynników ryzyka.

Objawy

Symptomatologia procesów patologicznych rozwija się przez kilka lat i może objawiać się w dwóch wariantach:

  • Ciągle się rozwija, z ciągłymi komplikacjami.
  • W okresie progresji zmian patologicznych dochodzi do długich okresów stabilizacji bez pogorszenia stanu zdrowia pacjenta.

Z reguły nasilenie objawów pojawia się przy podwyższonym ciśnieniu krwi przez długi czas.

Na początkowych etapach kliniczny obraz leukoencefalopatii charakteryzuje się:

  • upośledzenie umysłowe;
  • osłabienie kończyn;
  • rozproszenie;
  • spowolnienie reakcji;
  • apatia;
  • płaczliwość;
  • niezgrabność.

Co więcej, sen jest zaburzony, napięcie mięśni wzrasta, osoba staje się drażliwa, podatna na stany depresyjne, uczucie strachu, fobie.

Czasami następuje spadek widzenia, bóle głowy, nasilają się podczas kichania lub kaszlu.

W rezultacie pacjent staje się całkowicie bezradny, ma skłonność do epiprotezy, niezdolny do utrzymania się, kontrolowania opróżniania jelit i pęcherza.

Najczęściej objawy objawiają się jako:

  • utrata pamięci, zmniejszenie uwagi, gwałtowny spadek nastroju, zahamowanie myślenia - obserwowane u 70-90% pacjentów;
  • niespójna, zaburzona mowa, nienormalna wymowa - 40%;
  • powolne, upośledzone ruchy - 50%;
  • osłabienie jednej strony ciała - 40%;
  • naruszenie odruchu połykania - 30%;
  • nietrzymanie moczu - 25%;
  • otępienie - 90%.

Zaburzenia psychiczne

Gdy obserwuje się leukoencefalopatię naczyniową u pacjentów z zaburzeniami psychicznymi, które wyrażają się:

  • Z naruszeniem pamięci. Osoba nie jest w stanie zapamiętać nowych informacji, odtwarzać przeszłych wydarzeń i ich sekwencji, traci wcześniej nabytą wiedzę i umiejętności.
  • Upośledzone zdolności intelektualne obejmują zmniejszoną umiejętność analizowania codziennych zdarzeń, podkreślania najważniejszych i prognozowania ich dalszego rozwoju. Osoba z wielką trudnością wytrzymuje możliwe nowe warunki życia.
  • Zakłócenia uwagi, w postaci zwężenia objętości, niemożność skupienia wzroku na kilku obiektach i przejścia od jednego tematu do drugiego.
  • Zakłócona mowa jest bezpośrednio związana z trudnościami w zapamiętywaniu imion przyjaciół, różnych imion. W rezultacie mowa staje się powolna, niewyraźna, naznaczona wyraźnym ubóstwem.

Zaburzona pamięć i uwaga prowadzą do całkowitej utraty orientacji człowieka w czasie i przestrzeni.

Manifestacja zmian osobowości jest bezpośrednio zależna od nasilenia otępienia i ma wielką różnorodność.

Rozwój objawów fakultatywnych obserwuje się w 70-80% przypadków. Charakteryzują się dezorientacją, zaburzeniami urojeń, depresją, zaburzeniami lękowymi, zachowaniami psychopatycznymi.

Objawy demencji zależą od jej rodzaju:

  • Dismnetic. Charakteryzuje się zmniejszoną pamięcią i spowolnieniem reakcji psychomotorycznych. Także niezdolność do zdobywania nowej wiedzy z długim zachowaniem w pamięci umiejętności doprowadzonych do automatyzmu. Opieka domowa nie jest trudna dla pacjentów, jednak trudne czynności zawodowe nie są dla nich odpowiednie. Osoba krytycznie odnosi się do swojego stanu (zapomnienia, ospałości itp.) I przeżywa trudny czas;
  • amnezyjny Pacjent nie jest w stanie zapamiętać tego, co się dzieje, jednak przeszłość pamięta całkiem dobrze;
  • otępienie pseudo-paralityczne charakteryzuje się stałym samopoczuciem pacjenta, niewielkimi zaburzeniami pamięci, wyraźnym zmniejszeniem samokrytycyzmu.

Objawy kliniczne otępienia różnią się znacznie.

Diagnostyka

Kompleksowa diagnoza patologicznych zmian w istocie białej mózgu obejmuje:

  • podejmowanie historii;
  • badanie klinicznego obrazu choroby;
  • diagnostyka komputerowa (CT), która bada strukturę i wyściółkę mózgu i naczyń krwionośnych;
  • MRI (rezonans magnetyczny) jest skuteczną metodą wykrywania ognisk uszkodzenia mózgu. Pod koniec badania, jeśli pacjent jest pozytywnie zdiagnozowany, podano obraz MR leukoencefalopatii genetyki naczyń;
  • elektroencefalopatia, która określa obszary aktywności mózgu, co umożliwia identyfikację zakaźnych uszkodzeń tkanki mózgowej, trofizmu i zaburzeń w dopływie krwi;
  • biopsja lub reakcja łańcuchowa polimerazy (PCR), umożliwiająca identyfikację zmian wirusowych;
  • testy neuropsychologiczne, które są wykorzystywane do oceny różnych funkcji psychologicznych kontrolowanych przez mózg.

Następnie wyznacza się diagnozę różnicową z chorobą Parkinsona, chorobą Alzheimera, stwardnieniem rozsianym, encefalopatią promieniowania, zaburzeniami psychicznymi, wodogłowiem normotensyjnym.

W przypadku otępienia spowodowanego leukoencefalopatią naczyniową, konieczne jest określenie związku między patologicznymi zmianami w istocie białej mózgu i nabytą demencją.

Leczenie

Współczesna medycyna nie ma metod, które mogą całkowicie pozbyć się osoby z leukoencefalopatii naczyniowej.

Celem leczenia jest:

  • spowolnienie postępu zmian patologicznych;
  • złagodzenie objawów;
  • przywrócenie stanu psychicznego pacjenta.

Kierunki leczenia obejmują:

  • interwencje terapeutyczne mające na celu zwalczanie rozwoju patologii;
  • leczenie objawowe;
  • korekta ciśnienia krwi, która w idealnym stanie nie powinna przekraczać 120/80 mm Hg. ul. Należy pamiętać, że wystąpienie niedociśnienia jest również niepożądane, ponieważ obniżenie ciśnienia krwi może tylko pogorszyć sytuację;
  • eliminacja spontanicznego opróżniania jelit i pęcherza;
  • rehabilitacja;
  • adaptacja społeczna.

Specjaliści korzystają z następujących leków:

  • "Lizinoprilu" o działaniu kardioprotekcyjnym, rozszerzającym naczynia krwionośne, obniżającym ciśnienie;
  • leki poprawiające krążenie krwi w mózgu: "Kavintonu", "Pentoksifillina", "Clopidogrel";
  • nootropy stymulujące aktywność umysłową, poprawiające pamięć i zwiększające zdolność uczenia się: cerebrolizyna, piracetam, nootropil;
  • angioprotektory, które przywracają ściany naczyń krwionośnych: "Plavix", "Cinnarizina", Curantilu ";
  • leki przeciwdepresyjne: Prozac;
  • adaprogeny, które zwiększają ogólny ton ciała: "Ekstrakt z aloesu";
  • witaminy A, E, B;
  • w niektórych przypadkach leki przeciwwirusowe: "Kipferon", "Acyklowir";
  • leki z grupy inhibitorów acetylocholinoesterazy, które poprawiają funkcje poznawcze: "Rivastigmine", "Donepezil", "Galantamine", "Memantine".

Fizjoterapia odruchowa nie jest wykluczona: ćwiczenia oddechowe, masaż, akupunktura, sesje terapii manualnej.

Środki zapobiegawcze i prognozy

Z reguły pacjenci z leukoencefalopatią naczyniową żyją nie dłużej niż dwa lata.

Nie istnieją również jasno opracowane zasady zapobiegania patologiom. Możliwe jest jednak zminimalizowanie ryzyka patologicznych zmian w istocie białej:

  • z ciągłym monitorowaniem ciśnienia krwi;
  • odrzucenie złych nawyków (alkohol, palenie, narkotyki);
  • normalna aktywność fizyczna;
  • dbają o stan swojej odporności;
  • przestrzegając zasad zdrowego żywienia.

Terminowe rozpoznanie i leczenie leukoencefalopatii naczyniowej pomoże przedłużyć życie pacjenta.

Co to jest leukoencefalopatia mózgu: typy, diagnoza i leczenie

Leukoencefalopatia mózgu - ta patologia, w której następuje klęska istoty białej, powodująca demencję. Istnieje kilka form nozologicznych spowodowanych różnymi przyczynami. Wspólne dla nich jest obecność leukoencefalopatii.

Aby sprowokować chorobę, można:

  • wirusy;
  • patologie naczyniowe;
  • brak dopływu tlenu do mózgu.

Inne nazwy choroby: encefalopatia, choroba Binswanger. Po raz pierwszy patologię opisał pod koniec XIX wieku niemiecki psychiatra Otto Binswanger, który nazwał ją na jego cześć. Z tego artykułu dowiesz się, co to jest, jakie są przyczyny choroby, jak się ona manifestuje, jest diagnozowana i leczona.

Klasyfikacja

Istnieje kilka rodzajów leukoencefalopatii.

Mała ogniskowa

Jest to leukoencefalopatia pochodzenia naczyniowego, która jest przewlekłą patologią rozwijającą się na tle wysokiego ciśnienia. Inne nazwy: postępująca leukoencefalopatia naczyniowa, podkorowa encefalopatia miażdżycowa.

Te same objawy kliniczne z małą ogniskową leukoencefalopatią mają dyscerkulacyjną encefalopatię - wolno postępujące rozproszone zmiany naczyniowe mózgu. Wcześniej ta choroba była zawarta w ICD-10, teraz jest ona nieobecna.

Najczęściej rozpoznawana jest niewielka ogniskowa leukoencefalopatia u mężczyzn w wieku powyżej 55 lat, którzy mają genetyczną predyspozycję do rozwoju tej choroby.

Grupa ryzyka obejmuje pacjentów cierpiących na patologie, takie jak:

  • miażdżyca (płytki cholesterolowe blokują światło naczyń, powodując naruszenie dopływu krwi do mózgu);
  • cukrzyca (w tej patologii krew pogrubia, jej przepływ spowalnia);
  • wrodzone i nabyte patologie kręgosłupa, w których dochodzi do pogorszenia dopływu krwi do mózgu;
  • otyłość;
  • alkoholizm;
  • uzależnienie od nikotyny.

Również rozwój patologii prowadzi do błędów w diecie i hipodynamicznym stylu życia.

Postępująca wieloogniskowa leukoencefalopatia

Jest to najniebezpieczniejsza forma choroby, która często staje się przyczyną śmierci. Patologia ma naturę wirusową.

Jego patogenem jest ludzki poliomawirus 2. Ten wirus obserwuje się w 80% populacji ludzkiej, ale choroba rozwija się u pacjentów z pierwotnym i wtórnym niedoborem odporności. Mają wirusy, dostają się do organizmu, jeszcze bardziej osłabiają układ odpornościowy.

Postępującą wieloogniskową leukoencefalopatię rozpoznaje się u 5% pacjentów zakażonych HIV iu połowy pacjentów z AIDS. Wcześniej postępująca wieloogniskowa leukoencefalopatia była jeszcze bardziej powszechna, ale dzięki HAART częstość występowania tej postaci zmniejszyła się. Obraz kliniczny patologii jest polimorficzny.

Choroba objawia się takimi objawami, jak:

  • niedowład peryferyjny i paraliż;
  • jednostronna hemianopsja;
  • oszałamiający zespół świadomości;
  • wada osobowości;
  • Obrażenia FMN;
  • zespoły pozapiramidowe.

Zaburzenia ośrodkowego układu nerwowego mogą się znacznie różnić od małych zaburzeń do ciężkiej postaci otępienia. Mogą występować zaburzenia mowy, całkowita utrata wzroku. Często u pacjentów rozwijają się ciężkie zaburzenia układu mięśniowo-szkieletowego, które stają się przyczyną utraty sprawności i niepełnosprawności.

Kategoria ryzyka obejmuje następujące kategorie obywateli:

  • pacjenci z HIV i AIDS;
  • otrzymujących leczenie przeciwciałami monoklonalnymi (są one przepisywane na choroby autoimmunologiczne, choroby onkologiczne);
  • poddawanych przeszczepom narządów wewnętrznych i otrzymujących leki immunosupresyjne w celu zapobieżenia ich odrzuceniu;
  • cierpiących na złośliwego ziarniniaka.

Periventricular (ogniskowa) forma

Rozwija się w wyniku przewlekłego niedoboru tlenu i dopływu krwi do mózgu. Obszary niedokrwienne znajdują się nie tylko w kolorze białym, ale także w istocie szarej.

Zazwyczaj patologiczne ogniska znajdują się w móżdżku, pniu mózgu i korze czołowej półkul mózgowych. Wszystkie te struktury mózgu są odpowiedzialne za ruch, dlatego wraz z rozwojem tej formy patologii obserwuje się zaburzenia ruchowe.

Ta forma leukoencefalopatia rozwija się u dzieci, które mają patologie z towarzyszącym niedotlenieniem podczas porodu iw ciągu kilku dni po urodzeniu. Również ta patologia nazywa się "leukomalacją okołokomorową", z reguły wywołuje porażenie mózgowe.

Leukoencefalopatia z zagrożoną białą materią

Jest rozpoznawany u dzieci. Pierwsze objawy patologii obserwuje się u pacjentów w wieku od 2 do 6 lat. Pojawia się z powodu mutacji genu.

Pacjenci zauważyli:

  • słaba koordynacja ruchów związanych ze zmianami móżdżku;
  • niedowład rąk i nóg;
  • zaburzenia pamięci, zaburzenia sprawności umysłowej i inne zaburzenia poznawcze;
  • zanik nerwu wzrokowego;
  • napady padaczkowe.

U dzieci poniżej jednego roku występują problemy z karmieniem, wymiotami, wysoką gorączką, upośledzeniem umysłowym, nadmierną drażliwością, zwiększonym napięciem mięśni rąk i nóg, drgawkami, bezdechem sennym, śpiączką.

Obraz kliniczny

Objawy leukoencefalopatii zwykle nasilają się stopniowo. Na początku choroby pacjent może być rozproszony, niezręczny, obojętny na to, co się dzieje. Staje się płaczliwy, trudny do wymówienia trudnych słów, jego sprawność umysłowa maleje.

Z biegiem czasu problemy ze snem łączą się, napięcie mięśni rośnie, pacjent staje się drażliwy, ma przymusowy ruch gałek ocznych i szumy uszne.

Jeśli nie zaczniesz leczyć leukoencefalopatii na tym etapie, ale postępuje ona: istnieją psychoneurozy, oznakowane demencje i drgawki.

Głównymi objawami choroby są następujące odchylenia:

  • zaburzenia ruchowe, które objawiają się słabą koordynacją ruchów, osłabieniem rąk i nóg;
  • może występować jednostronny paraliż ramion lub nóg;
  • zaburzenia mowy i wzroku (scotoma, hemianopia);
  • drętwienie różnych części ciała;
  • zaburzenie połykania;
  • nietrzymanie moczu;
  • napad padaczkowy;
  • osłabienie intelektu i niewielkie otępienie;
  • nudności;
  • bóle głowy.

Wszystkie oznaki uszkodzenia układu nerwowego postępują bardzo szybko. Pacjent może mieć paraliż pozapiramidowy, jak również zespół Parkinsona, który przejawia się w naruszeniu chodu, pisania i drżenia ciała.

Niemal każdy pacjent ma osłabienie pamięci i inteligencji, niestabilność podczas zmiany pozycji ciała lub chodzenia.

Zwykle ludzie nie rozumieją, że są chorzy i dlatego krewni często przynoszą je do lekarza.

Diagnostyka

Aby zdiagnozować leukoencefalopatię, lekarz przepisze kompleksowe badanie. Będziesz potrzebował:

  • badanie przez neurologa;
  • pełna liczba krwinek;
  • badanie krwi na leki, leki psychotropowe i alkohol;
  • rezonans magnetyczny i tomografia komputerowa, które pozwalają zidentyfikować ogniska patologiczne w mózgu;
  • elektroencefalografia mózgu, która pokaże spadek jej aktywności;
  • USG Doppler, który pozwala zidentyfikować naruszenie krążenia krwi przez naczynia;
  • PCR, który pozwala wykryć patogen DNA w mózgu;
  • biopsja mózgu;
  • nakłucie rdzenia kręgowego, które wykazuje zwiększone stężenie białka w płynie mózgowo-rdzeniowym.

Jeśli lekarz podejrzewa, że ​​infekcja wirusowa jest podstawą leukoencefalopatii, zaleca pacjentowi mikroskopię elektronową, która umożliwi wykrycie cząsteczek patogenu w tkance mózgowej.

Za pomocą analizy immunocytochemicznej można wykryć antygeny mikroorganizmu. W tym płynie mózgowo-rdzeniowym obserwuje się pleocytozę limfocytarną.

Pomagają również w przeprowadzaniu testów diagnostycznych dotyczących stanu psychicznego, pamięci, koordynacji ruchowej.

Diagnostyka różnicowa jest wykonywana przy takich chorobach, jak:

  • toksoplazmoza;
  • kryptokokoza;
  • Otępienie wirusem HIV;
  • leukodystrofia;
  • chłoniak z ośrodkowego układu nerwowego;
  • podostre stwardniające zapalenie mózgu i rdzenia;
  • stwardnienie rozsiane.

Terapia

Leukoencefalopatia jest chorobą nieuleczalną. Ale pamiętaj, aby skontaktować się ze szpitalem w celu wyboru leczenia uzależnień. Celem terapii jest spowolnienie postępu choroby i aktywacja funkcji mózgu.

Leczenie leukoencefalopatii jest złożone, objawowe i etiotropowe. W każdym przypadku jest wybierany indywidualnie.

Lekarz może przepisać następujące leki:

  • leki poprawiające krążenie mózgowe (Vinpocetine, Actovegin, Trental);
  • środki stymulujące neurometaboliczne (Fezam, Pantokalcin, Lutsetam, Cerebrolysin);
  • angioprotekci (Stugeron, Curantil, Zilt);
  • multiwitaminy zawierające witaminy z grupy B, retinol i tokoferol;
  • adaptogeny, takie jak aloes, szkliwo;
  • glukokortykosteroidy, które pomagają zatrzymać proces zapalny (prednizolon, deksametazon);
  • środki przeciwdepresyjne (fluoksetyna);
  • leki przeciwzakrzepowe zmniejszające ryzyko zakrzepicy (heparyna, warfaryna);
  • z wirusową naturą choroby, przepisano Zovirax, Cycloferon, Viferon.
  • fizjoterapia;
  • refleksologia;
  • akupunktura;
  • ćwiczenia oddechowe;
  • homeopatia;
  • lek ziołowy;
  • masaż okolicy szyi;
  • terapia manualna.

Trudność terapii polega na tym, że wiele leków przeciwwirusowych i przeciwzapalnych nie przenika do BBB, dlatego nie wpływają na ogniska patologiczne.

Rokowanie dla leukoencefalopatii

Obecnie patologia jest nieuleczalna i zawsze jest śmiertelna. To, ile osób żyje z leukoencefalopatią, zależy od tego, czy terapia przeciwwirusowa została rozpoczęta na czas.

Kiedy leczenie nie jest w ogóle wykonywane, oczekiwana długość życia pacjenta nie przekracza sześciu miesięcy od wykrycia naruszenia struktur mózgowych.

Prowadząc terapię przeciwwirusową, oczekiwana długość życia wzrasta do 1-1,5 roku.

Zdarzały się przypadki ostrej patologii, które zakończyły się śmiercią pacjenta miesiąc po rozpoczęciu.

Zapobieganie

Konkretne zapobieganie leukoencefalopatii nie istnieje.

Aby zmniejszyć ryzyko wystąpienia patologii, należy przestrzegać następujących zasad:

  • wzmocnij swoją odporność poprzez utwardzanie i przyjmowanie kompleksów witaminowo-mineralnych;
  • znormalizuj swoją wagę;
  • prowadzić aktywny tryb życia;
  • regularnie na świeżym powietrzu;
  • przestań używać narkotyków i alkoholu;
  • rzuć palenie;
  • unikać przypadkowego seksu;
  • w razie przypadkowej intymności użyj prezerwatywy;
  • jeść zrównoważoną dietę, owoce i warzywa powinny dominować w diecie;
  • nauczyć się radzić sobie ze stresem;
  • poświęcić wystarczająco dużo czasu na odpoczynek;
  • unikać nadmiernego wysiłku fizycznego;
  • w wykrywaniu cukrzycy, miażdżycy tętnic, nadciśnienia tętniczego, brać leki przepisane przez lekarza, aby zrekompensować chorobę.

Wszystkie te środki zminimalizują ryzyko rozwoju leukoencefalopatii. Jeśli choroba nadal występuje, potrzebujesz jak najszybciej uzyskać pomoc medyczną i rozpocząć leczenie, które pomoże zwiększyć oczekiwaną długość życia.

Leucoencephalopathy mózgu ilu żyć

Leukoencefalopatia jest chorobą charakteryzującą się porażeniem istoty białej podkorowych struktur mózgu.

Od samego początku ta patologia była opisywana jako otępienie naczyniowe.

Najczęściej choroba ta dotyka osób starszych.

Wśród odmian choroby można wyróżnić:

  1. Mała ogniskowa leukoencefalopatia genetyki naczyń. Ze swej natury przewlekły patologiczny proces naczyń mózgowych prowadzi do stopniowego niszczenia istoty białej półkul mózgowych. Przyczyną rozwoju tej patologii jest ciągły wzrost ciśnienia krwi i nadciśnienia. Grupa ryzyka zachorowań obejmuje mężczyzn w wieku powyżej 55 lat, a także osoby z wrodzonymi predyspozycjami. Z biegiem czasu patologia ta może prowadzić do rozwoju demencji starczej.
  2. Postępująca wieloogniskowa encefalopatia. Pod tą patologią wiąże się wirusowe uszkodzenie ośrodkowego układu nerwowego, w wyniku czego następuje trwałe ustąpienie istoty białej. Impuls do rozwoju choroby może powodować niedobór odporności organizmu. Ta forma leukoencefalopatii jest jedną z najbardziej agresywnych i może być śmiertelna.
  3. Formularz periventricular. Jest to uszkodzenie podkorowych struktur mózgu, na tle przewlekłego niedotlenienia i niedokrwienia. Ulubionym miejscem lokalizacji patologicznego procesu w otępieniu naczyniowym jest pień mózgu, móżdżek i obszary półkul odpowiedzialne za funkcje motoryczne. Płytki patologiczne zlokalizowane są w włóknach podkorowych, a czasem w głębokich warstwach istoty szarej.

Przyczyny

Najczęściej przyczyną rozwoju leukoencefalopatii może być stan ostrego niedoboru odporności lub na tle zakażenia ludzkim poliomawirusem.

Czynniki ryzyka tej choroby obejmują:

  • Zakażenie HIV i AIDS;
  • złośliwe choroby krwi (białaczka);
  • nadciśnienie;
  • stany niedoboru odporności z terapią immunosupresyjną (po transplantacji);
  • złośliwe nowotwory układu limfatycznego (limfogranulomatoza);
  • gruźlica;
  • złośliwe nowotwory narządów i tkanek całego organizmu;
  • sarkoidoza.

Główne objawy

Główne objawy choroby będą odpowiadały obrazowi klinicznemu zmiany niektórych struktur mózgu.

Do najbardziej charakterystycznych objawów tej patologii należą:

  • brak koordynacji ruchów;
  • osłabienie funkcji motorycznej (niedowład połowiczy);
  • naruszenie funkcji mowy (afazja);
  • pojawienie się trudności w wymawianiu słów (dyzartria);
  • zmniejszona ostrość wzroku;
  • zmniejszona czułość;
  • zmniejszone zdolności intelektualne osoby ze wzrostem otępienia (otępieniem);
  • zmętnienie świadomości;
  • zmiany osobowości w postaci różnic emocji;
  • naruszenie aktu połknięcia;
  • stopniowy wzrost ogólnej słabości;
  • napady padaczkowe nie są wykluczone;
  • bóle głowy o stałym charakterze.

Nasilenie objawów może różnić się w zależności od statusu odpornościowego danej osoby. U osób z mniej upośledzoną odpornością może nie występować tak wyraźny objawowy obraz choroby.

Jednym z pierwszych objawów tej choroby jest pojawienie się osłabienia jednej lub wszystkich kończyn w tym samym czasie.

Diagnostyka

Aby uzyskać dokładność diagnozy i określić dokładną lokalizację procesu patologicznego, należy wykonać następujące serie środków diagnostycznych:

  • uzyskanie porady od neuropatologa, także infekologa;
  • elektroencefalografia;
  • tomografia komputerowa mózgu;
  • rezonans magnetyczny mózgu;
  • W celu wykrycia czynnika wirusowego wykonuje się diagnostyczną biopsję mózgu.

Rezonans magnetyczny pozwala z powodzeniem zidentyfikować wiele ognisk choroby w istocie białej mózgu.

Jednak tomografia komputerowa jest nieco gorsza od MRI pod względem informatywności i może jedynie wyświetlać ogniska choroby w postaci ognisk zawału.

We wczesnych stadiach choroby mogą to być pojedyncze ogniska lub pojedyncze ogniska.

Testy laboratoryjne

Laboratoryjne metody diagnostyczne obejmują metodę PCR, która pozwala wykryć wirusowy DNA w komórkach mózgowych.

Ta metoda sprawdziła się tylko z najlepszej strony, ponieważ jej zawartość informacyjna wynosi prawie 95%.

Przy pomocy diagnostyki PCR możliwe jest uniknięcie bezpośredniej interwencji w tkankę mózgową w postaci pobrania biopsji.

Biopsja może być skuteczna, jeśli konieczne jest dokładne potwierdzenie obecności nieodwracalnych procesów i określenie stopnia ich progresji.

Inną metodą jest nakłucie lędźwiowe, które jest rzadko używane dzisiaj ze względu na niską zawartość informacji.

Jedynym wskaźnikiem może być nieznaczny wzrost poziomu białka w płynie mózgowo-rdzeniowym pacjenta.

- Poważna choroba dziedziczna, która zawsze kończy się śmiercią. Metody terapii podtrzymującej można znaleźć w artykule.

Leczenie stwardnienia rozsianego za pomocą środków ludowych - skuteczne porady i recepty na leczenie poważnej choroby w domu.

Terapia wspomagająca

Niemożliwe jest całkowite wyleczenie z tej patologii, dlatego wszelkie środki terapeutyczne będą miały na celu ograniczenie patologicznego procesu i normalizację funkcji podkorowych struktur mózgu.

Biorąc pod uwagę, że otępienie naczyniowe w większości przypadków jest wynikiem wirusowego uszkodzenia struktur mózgu, leczenie powinno przede wszystkim mieć na celu powstrzymanie ogniska wirusowego.

Trudność na tym etapie może polegać na pokonaniu bariery krew-mózg, przez którą nie muszą przenikać niezbędne substancje lecznicze.

Aby lek przeszedł przez tę barierę, musi być strukturą lipofilową (rozpuszczalny w tłuszczach).

Dzisiaj, niestety, większość leków przeciwwirusowych jest rozpuszczalna w wodzie, co stwarza trudności w ich stosowaniu.

Przez lata lekarze testowali różne leki o różnych stopniach skuteczności.

Lista tych leków obejmuje:

  • acyklowir;
  • peptyd-T;
  • deksametazon;
  • heparyna;
  • interferony;
  • cydofowir;
  • topotekan.

Lek cydofowir podawany dożylnie jest w stanie poprawić aktywność mózgu.

Lek cytarabiny sprawdził się dobrze. Za jego pomocą można stabilizować stan pacjenta i poprawić jego ogólne samopoczucie.

Jeśli choroba wystąpiła na tle zakażenia HIV, należy podać terapię przeciwretrowirusową (zyprazydon, mirtazipym, olanzapim).

Prognoza rozczarowuje

Niestety, przy braku wyżej wspomnianego leczenia nie można wyleczyć się z leukoencefalopatii, pacjenci żyją nie dłużej niż sześć miesięcy od momentu pojawienia się pierwszych oznak uszkodzenia OUN.

Terapia antyretrowirusowa może wydłużyć czas życia z jednego do jednego i pół roku po pojawieniu się pierwszych oznak uszkodzenia struktur mózgu.

Zdarzały się przypadki ostrego przebiegu choroby. W tym kursie śmierć nastąpiła w ciągu 1 miesiąca od wystąpienia choroby.

W 100% przypadków przebieg procesu patologicznego jest śmiertelny.

Zamiast wyjścia

Biorąc pod uwagę, że leukoencefalopatia występuje na tle całkowitego niedoboru odporności, wszelkie środki jej zapobiegania powinny mieć na celu utrzymanie mechanizmów obronnych organizmu i zapobieganie zakażeniu HIV.

Środki te obejmują:

  • selektywność przy wyborze partnera seksualnego.
  • odmowa stosowania środków odurzających, a zwłaszcza ich postaci wtryskowej.
  • stosowanie antykoncepcji podczas stosunku płciowego.

Nasilenie procesu patologicznego zależy od stanu mechanizmów obronnych organizmu. Im surowsza jest ogólna odporność, tym ostrzejsza jest choroba.

I wreszcie, możemy powiedzieć, że obecnie specjaliści medyczni aktywnie pracują nad stworzeniem skutecznych metod leczenia różnych postaci patologii.

Ale jak pokazuje praktyka, najlepszym lekarstwem na tę chorobę jest jej zapobieganie. Leukoencefalopatia mózgu, odnosi się do chorób, które przypominają zaniedbany mechanizm, zatrzymanie, które nie jest możliwe.

Współczesna medycyna pozwala nam dokładnie diagnozować większość istniejących procesów patologicznych. Choroba, taka jak leukoencefalopatia, była wcześniej diagnozowana głównie u osób z wirusem niedoboru odporności (zakażenie wirusem HIV), a obecnie występuje znacznie częściej. Z tego powodu pacjenci, którzy nie wiedzą o swojej chorobie, mogą przedłużyć swoje życie. W przeciwnym razie będzie się stopniowo rozwijać, pozbawiając osobę możliwości prowadzenia zwykłego trybu życia.

Leukoencefalopatia objawia się w postaci uszkodzenia białego rdzenia i dotyka głównie osób starszych. Pochodzenie choroby jest dość niejasne, ale ostatnie badania wykazały, że powstaje ona w wyniku aktywacji poliomawirusa.

Przyczyny rozwoju i postaci choroby

Naukowcy byli w stanie udowodnić, że leukoencefalopatia manifestuje się u ludzi z poliomawirusami. Nie jest to jednak dobra wiadomość, ponieważ zarażonych jest 80% światowej populacji. Wirus manifestuje się, pomimo przygnębiających statystyk, niezwykle rzadko. Aby nastąpiła jego aktywacja, konieczne jest połączenie wielu czynników, z których główną jest osłabiona odporność. Dlatego wcześniej problem dotyczył głównie osób z zakażeniem wirusem HIV.

Wśród innych przyczyn, które mogą wpływać na rozwój leukoenfealopatii można wyróżnić:

  • Limfogranulomatoza;
  • AIDS i zakażenie wirusem HIV;
  • Choroby typu białaczki krwi;
  • Patologia onkologiczna;
  • Nadciśnienie (wysokie ciśnienie krwi);
  • Reumatoidalne zapalenie stawów;
  • Gruźlica;
  • Zastosowanie przeciwciał monokanałowych;
  • Sarkoidoza;
  • Stosowanie leków o działaniu immunosupresyjnym, które są wyznaczane po transplantacji tkanek lub narządów;
  • Toczeń rumieniowaty układowy.

Do tej pory sklasyfikowano następujące formy leukoencefalopatii:

  • Mała ogniskowa. Charakteryzuje się przewlekłą patologią mózgu (naczynia mózgowe). Mają progresywny przepływ, więc substancja biała z czasem ulega uszkodzeniu. Mały ogniskowy typ leukoencefalopatii, prawdopodobnie o genezie naczyń, występuje głównie u mężczyzn po 60 roku życia cierpiących na nadciśnienie. Oprócz nich do grupy ryzyka zalicza się osoby z wrodzonymi predyspozycjami. W większości przypadków ogniskowa patologia genetyki naczyń powoduje pewne konsekwencje, na przykład otępienie (demencja);
  • Postępująca leukoencefalopatia naczyniowa typu wieloogniskowego (wieloogniskowego). Zwykle jest to konsekwencja wpływu infekcji wirusowych na układ nerwowy. Z tego powodu biała materia mózgu jest uszkodzona. Ten proces występuje głównie na tle rozwoju infekcji HIV. Wśród skutków postępującej wieloogniskowej leukoencefalopatii można rozróżnić nadchodzącą śmierć;
  • Nadoczewkowa leukoencefalopatia. Wynika to z ciągłego braku składników odżywczych z powodu niedokrwienia mózgu. Ta forma patologii wpływa na móżdżek, pień mózgu i podziały odpowiedzialne za ruch człowieka. Przejawia się głównie u noworodków z powodu niedotlenienia, które wystąpiły podczas rozwoju płodu. Porażenie mózgowe można odróżnić od najniebezpieczniejszych powikłań.

Znaki

Manifestacje procesu patologicznego zależą bezpośrednio od lokalizacji zmiany i jej odmian. Początkowo objawy nie są szczególnie wyraźne. Pacjenci odczuwają ogólne osłabienie i pogorszenie zdolności umysłowych na tle szybkiego zmęczenia, ale często obwiniają objawy za zmęczenie.

Objawy neuropsychiatryczne występują w różny sposób. W niektórych przypadkach proces trwa 2-3 dni, a przez kolejne 2-3 tygodnie. Niezależnie od obecności leukoencefalopatii można kierować się jej najbardziej podstawowymi oznakami:

  • Występowanie napadów padaczkowych;
  • Zwiększony ból głowy;
  • Brak koordynacji ruchów;
  • Rozwój wad mowy;
  • Zmniejszenie zdolności motorycznych;
  • Niewyraźne widzenie;
  • Odczulanie;
  • Depresja świadomości;
  • Emocje są częste;
  • Zmniejszona czujność umysłu;
  • Problemy przy połykaniu z powodu awarii w odruchu połykania.

Zdarzały się sytuacje, w których eksperci zdiagnozowali zmiany chorobowe tylko w rdzeniu kręgowym. W tym przypadku pacjenci wykazywali jedynie objawy kręgosłupa związane z zaburzeniem układu mięśniowo-szkieletowego. Upośledzenie funkcji poznawczych było w większości przypadków nieobecne.

Diagnostyka

Po wykryciu 2-3 znaków, zaleca się znalezienie doświadczonego neurologa w celu postawienia diagnozy. Lekarz przeprowadzi wywiad z pacjentem i przeprowadzi badanie, a następnie przepisze takie metody badania:

  • Rezonans magnetyczny (MRI). Służy do identyfikacji ognisk patologii i określenia ich lokalizacji. MRI stosuje się również w trakcie terapii w celu monitorowania postępu choroby;
  • Reakcja łańcuchowa polimerazy (PCR). Ta metoda molekularnych badań genetycznych może zastąpić biopsję mózgu i zapewnia wystarczająco dokładne dane na temat obecności i progresji choroby.

Koncentrując się na danych lekarz przeprowadzi reżim leczenia. Konieczne jest jednak regularne badanie w celu monitorowania rozwoju procesu patologicznego.

Przebieg terapii

Pomimo stopnia rozwoju współczesnej medycyny naukowcy nie mogli znaleźć skutecznego lekarstwa na leukoencefalopatię. Każda z jego postaci będzie stopniowo postępować i całkowicie przestać chorobą nie zadziała. Przebieg leczenia, opracowany przez neurologa, koncentruje się na utrzymaniu stanu pacjenta. Jego celem jest spowolnienie rozwoju patologii, złagodzenie objawów i przywrócenie zdolności umysłowych. Kortykosteroidy są stosowane w celu zapobiegania procesom zapalnym. Jeśli istnieje wirus niedoboru odporności, lekarz przepisze leki przeciwretrowirusowe.

Samoleczenie przeciwko leukoencefalopatii jest zabronione, ponieważ dawki dobierane są indywidualnie.

Stopniowo niektóre leki można całkowicie anulować lub zastąpić innymi lekami o zmodyfikowanej dawce.

Prognozy i zapobieganie

Prognozy dotyczące leukoencefalopatii są niezwykle rozczarowujące. W większości przypadków czas życia pacjenta wynosi od 1 miesiąca do 2 lat. Aby zapobiec rozwojowi procesu patologicznego, zaleca się przestrzeganie następujących zasad zapobiegania:

  • Przed rozpoczęciem stosunku należy zadbać o dostępność środka antykoncepcyjnego;
  • Powinieneś wybrać tylko regularnych partnerów seksualnych i nie zmieniać ich co miesiąc;
  • Złe nawyki, takie jak palenie papierosów i używanie narkotyków i napojów alkoholowych, powinny być odrzucane;
  • W diecie powinno być dużo warzyw i owoców, a pożądane jest dodatkowo stosowanie kompleksów witaminowych;
  • Należy unikać sytuacji stresowych, jak również przeciążenia fizycznego i psychicznego.

Nie ma lekarstw i niezawodnych środków zapobiegawczych od leukoencefalopatii, ale przestrzeganie pewnych zasad pozwala zmniejszyć szanse na ich pojawienie się do minimum. Jeśli choroba wystąpi, musisz natychmiast przejść diagnozę i rozpocząć kurację podtrzymującą, aby przedłużyć jej życie.

Leukoencefalopatia mózgu - ta patologia, w której następuje klęska istoty białej, powodująca demencję. Istnieje kilka form nozologicznych spowodowanych różnymi przyczynami. Wspólne dla nich jest obecność leukoencefalopatii.

Aby sprowokować chorobę, można:

  • wirusy;
  • patologie naczyniowe;
  • brak dopływu tlenu do mózgu.

Inne nazwy choroby: encefalopatia, choroba Binswanger. Po raz pierwszy patologię opisał pod koniec XIX wieku niemiecki psychiatra Otto Binswanger, który nazwał ją na jego cześć. Z tego artykułu dowiesz się, co to jest, jakie są przyczyny choroby, jak się ona manifestuje, jest diagnozowana i leczona.

Klasyfikacja

Istnieje kilka rodzajów leukoencefalopatii.

Mała ogniskowa

Jest to leukoencefalopatia pochodzenia naczyniowego, która jest przewlekłą patologią rozwijającą się na tle wysokiego ciśnienia. Inne nazwy: postępująca leukoencefalopatia naczyniowa, podkorowa encefalopatia miażdżycowa.

Te same objawy kliniczne z małą ogniskową leukoencefalopatią mają dyscerkulacyjną encefalopatię - wolno postępujące rozproszone zmiany naczyniowe mózgu. Wcześniej ta choroba była zawarta w ICD-10, teraz jest ona nieobecna.

Najczęściej rozpoznawana jest niewielka ogniskowa leukoencefalopatia u mężczyzn w wieku powyżej 55 lat, którzy mają genetyczną predyspozycję do rozwoju tej choroby.

Grupa ryzyka obejmuje pacjentów cierpiących na patologie, takie jak:

  • miażdżyca (płytki cholesterolowe blokują światło naczyń, powodując naruszenie dopływu krwi do mózgu);
  • cukrzyca (w tej patologii krew pogrubia, jej przepływ spowalnia);
  • wrodzone i nabyte patologie kręgosłupa, w których dochodzi do pogorszenia dopływu krwi do mózgu;
  • otyłość;
  • alkoholizm;
  • uzależnienie od nikotyny.

Również rozwój patologii prowadzi do błędów w diecie i hipodynamicznym stylu życia.

Postępująca wieloogniskowa leukoencefalopatia

Jest to najniebezpieczniejsza forma choroby, która często staje się przyczyną śmierci. Patologia ma naturę wirusową.

Jego patogenem jest ludzki poliomawirus 2. Ten wirus obserwuje się w 80% populacji ludzkiej, ale choroba rozwija się u pacjentów z pierwotnym i wtórnym niedoborem odporności. Mają wirusy, dostają się do organizmu, jeszcze bardziej osłabiają układ odpornościowy.

Postępującą wieloogniskową leukoencefalopatię rozpoznaje się u 5% pacjentów zakażonych HIV iu połowy pacjentów z AIDS. Wcześniej postępująca wieloogniskowa leukoencefalopatia była jeszcze bardziej powszechna, ale dzięki HAART częstość występowania tej postaci zmniejszyła się. Obraz kliniczny patologii jest polimorficzny.

Choroba objawia się takimi objawami, jak:

  • niedowład peryferyjny i paraliż;
  • jednostronna hemianopsja;
  • oszałamiający zespół świadomości;
  • wada osobowości;
  • Obrażenia FMN;
  • zespoły pozapiramidowe.

Zaburzenia ośrodkowego układu nerwowego mogą się znacznie różnić od małych zaburzeń do ciężkiej postaci otępienia. Mogą występować zaburzenia mowy, całkowita utrata wzroku. Często u pacjentów rozwijają się ciężkie zaburzenia układu mięśniowo-szkieletowego, które stają się przyczyną utraty sprawności i niepełnosprawności.

Kategoria ryzyka obejmuje następujące kategorie obywateli:

  • pacjenci z HIV i AIDS;
  • otrzymujących leczenie przeciwciałami monoklonalnymi (są one przepisywane na choroby autoimmunologiczne, choroby onkologiczne);
  • poddawanych przeszczepom narządów wewnętrznych i otrzymujących leki immunosupresyjne w celu zapobieżenia ich odrzuceniu;
  • cierpiących na złośliwego ziarniniaka.

Periventricular (ogniskowa) forma

Rozwija się w wyniku przewlekłego niedoboru tlenu i dopływu krwi do mózgu. Obszary niedokrwienne znajdują się nie tylko w kolorze białym, ale także w istocie szarej.

Zazwyczaj patologiczne ogniska znajdują się w móżdżku, pniu mózgu i korze czołowej półkul mózgowych. Wszystkie te struktury mózgu są odpowiedzialne za ruch, dlatego wraz z rozwojem tej formy patologii obserwuje się zaburzenia ruchowe.

Ta forma leukoencefalopatia rozwija się u dzieci, które mają patologie z towarzyszącym niedotlenieniem podczas porodu iw ciągu kilku dni po urodzeniu. Również ta patologia nazywa się "leukomalacją okołokomorową", z reguły wywołuje porażenie mózgowe.

Leukoencefalopatia z zagrożoną białą materią

Jest rozpoznawany u dzieci. Pierwsze objawy patologii obserwuje się u pacjentów w wieku od 2 do 6 lat. Pojawia się z powodu mutacji genu.

Pacjenci zauważyli:

  • słaba koordynacja ruchów związanych ze zmianami móżdżku;
  • niedowład rąk i nóg;
  • zaburzenia pamięci, zaburzenia sprawności umysłowej i inne zaburzenia poznawcze;
  • zanik nerwu wzrokowego;
  • napady padaczkowe.

U dzieci poniżej jednego roku występują problemy z karmieniem, wymiotami, wysoką gorączką, upośledzeniem umysłowym, nadmierną drażliwością, zwiększonym napięciem mięśni rąk i nóg, drgawkami, bezdechem sennym, śpiączką.

Obraz kliniczny

Objawy leukoencefalopatii zwykle nasilają się stopniowo. Na początku choroby pacjent może być rozproszony, niezręczny, obojętny na to, co się dzieje. Staje się płaczliwy, trudny do wymówienia trudnych słów, jego sprawność umysłowa maleje.

Z biegiem czasu problemy ze snem łączą się, napięcie mięśni rośnie, pacjent staje się drażliwy, ma przymusowy ruch gałek ocznych i szumy uszne.

Jeśli nie zaczniesz leczyć leukoencefalopatii na tym etapie, ale postępuje ona: istnieją psychoneurozy, oznakowane demencje i drgawki.

Głównymi objawami choroby są następujące odchylenia:

  • zaburzenia ruchowe, które objawiają się słabą koordynacją ruchów, osłabieniem rąk i nóg;
  • może występować jednostronny paraliż ramion lub nóg;
  • zaburzenia mowy i wzroku (scotoma, hemianopia);
  • drętwienie różnych części ciała;
  • zaburzenie połykania;
  • nietrzymanie moczu;
  • napad padaczkowy;
  • osłabienie intelektu i niewielkie otępienie;
  • nudności;
  • bóle głowy.

Wszystkie oznaki uszkodzenia układu nerwowego postępują bardzo szybko. Pacjent może mieć paraliż pozapiramidowy, jak również zespół Parkinsona, który przejawia się w naruszeniu chodu, pisania i drżenia ciała.

Niemal każdy pacjent ma osłabienie pamięci i inteligencji, niestabilność podczas zmiany pozycji ciała lub chodzenia.

Zwykle ludzie nie rozumieją, że są chorzy i dlatego krewni często przynoszą je do lekarza.

Diagnostyka

Aby zdiagnozować leukoencefalopatię, lekarz przepisze kompleksowe badanie. Będziesz potrzebował:

  • badanie przez neurologa;
  • pełna liczba krwinek;
  • badanie krwi na leki, leki psychotropowe i alkohol;
  • rezonans magnetyczny i tomografia komputerowa, które pozwalają zidentyfikować ogniska patologiczne w mózgu;
  • elektroencefalografia mózgu, która pokaże spadek jej aktywności;
  • USG Doppler, który pozwala zidentyfikować naruszenie krążenia krwi przez naczynia;
  • PCR, który pozwala wykryć patogen DNA w mózgu;
  • biopsja mózgu;
  • nakłucie rdzenia kręgowego, które wykazuje zwiększone stężenie białka w płynie mózgowo-rdzeniowym.

Jeśli lekarz podejrzewa, że ​​infekcja wirusowa jest podstawą leukoencefalopatii, zaleca pacjentowi mikroskopię elektronową, która umożliwi wykrycie cząsteczek patogenu w tkance mózgowej.

Za pomocą analizy immunocytochemicznej można wykryć antygeny mikroorganizmu. W tym płynie mózgowo-rdzeniowym obserwuje się pleocytozę limfocytarną.

Pomagają również w przeprowadzaniu testów diagnostycznych dotyczących stanu psychicznego, pamięci, koordynacji ruchowej.

Diagnostyka różnicowa jest wykonywana przy takich chorobach, jak:

  • toksoplazmoza;
  • kryptokokoza;
  • Otępienie wirusem HIV;
  • leukodystrofia;
  • chłoniak z ośrodkowego układu nerwowego;
  • podostre stwardniające zapalenie mózgu i rdzenia;
  • stwardnienie rozsiane.

Terapia

Leukoencefalopatia jest chorobą nieuleczalną. Ale pamiętaj, aby skontaktować się ze szpitalem w celu wyboru leczenia uzależnień. Celem terapii jest spowolnienie postępu choroby i aktywacja funkcji mózgu.

Leczenie leukoencefalopatii jest złożone, objawowe i etiotropowe. W każdym przypadku jest wybierany indywidualnie.

Lekarz może przepisać następujące leki:

  • leki poprawiające krążenie mózgowe (Vinpocetine, Actovegin, Trental);
  • środki stymulujące neurometaboliczne (Fezam, Pantokalcin, Lutsetam, Cerebrolysin);
  • angioprotekci (Stugeron, Curantil, Zilt);
  • multiwitaminy zawierające witaminy z grupy B, retinol i tokoferol;
  • adaptogeny, takie jak aloes, szkliwo;
  • glukokortykosteroidy, które pomagają zatrzymać proces zapalny (prednizolon, deksametazon);
  • środki przeciwdepresyjne (fluoksetyna);
  • leki przeciwzakrzepowe zmniejszające ryzyko zakrzepicy (heparyna, warfaryna);
  • z wirusową naturą choroby, przepisano Zovirax, Cycloferon, Viferon.
  • fizjoterapia;
  • refleksologia;
  • akupunktura;
  • ćwiczenia oddechowe;
  • homeopatia;
  • lek ziołowy;
  • masaż okolicy szyi;
  • terapia manualna.

Trudność terapii polega na tym, że wiele leków przeciwwirusowych i przeciwzapalnych nie przenika do BBB, dlatego nie wpływają na ogniska patologiczne.

Rokowanie dla leukoencefalopatii

Obecnie patologia jest nieuleczalna i zawsze jest śmiertelna. To, ile osób żyje z leukoencefalopatią, zależy od tego, czy terapia przeciwwirusowa została rozpoczęta na czas.

Kiedy leczenie nie jest w ogóle wykonywane, oczekiwana długość życia pacjenta nie przekracza sześciu miesięcy od wykrycia naruszenia struktur mózgowych.

Prowadząc terapię przeciwwirusową, oczekiwana długość życia wzrasta do 1-1,5 roku.

Zdarzały się przypadki ostrej patologii, które zakończyły się śmiercią pacjenta miesiąc po rozpoczęciu.

Zapobieganie

Konkretne zapobieganie leukoencefalopatii nie istnieje.

Aby zmniejszyć ryzyko wystąpienia patologii, należy przestrzegać następujących zasad:

  • wzmocnij swoją odporność poprzez utwardzanie i przyjmowanie kompleksów witaminowo-mineralnych;
  • znormalizuj swoją wagę;
  • prowadzić aktywny tryb życia;
  • regularnie na świeżym powietrzu;
  • przestań używać narkotyków i alkoholu;
  • rzuć palenie;
  • unikać przypadkowego seksu;
  • w razie przypadkowej intymności użyj prezerwatywy;
  • jeść zrównoważoną dietę, owoce i warzywa powinny dominować w diecie;
  • nauczyć się radzić sobie ze stresem;
  • poświęcić wystarczająco dużo czasu na odpoczynek;
  • unikać nadmiernego wysiłku fizycznego;
  • w wykrywaniu cukrzycy, miażdżycy tętnic, nadciśnienia tętniczego, brać leki przepisane przez lekarza, aby zrekompensować chorobę.

Wszystkie te środki zminimalizują ryzyko rozwoju leukoencefalopatii. Jeśli choroba nadal występuje, potrzebujesz jak najszybciej uzyskać pomoc medyczną i rozpocząć leczenie, które pomoże zwiększyć oczekiwaną długość życia.

Zdecydowanie nie zalecamy samodzielnego leczenia, dlatego lepiej skontaktować się z lekarzem. Wszystkie materiały na stronie są tylko w celach informacyjnych!

Ivan Drozdov 17/07/2017

Leukoencefalopatia jest postępującą formą encefalopatii, zwaną także chorobą Binswangera, która atakuje białą tkankę podkorowych tkanek mózgu. Choroba opisywana jest jako otępienie naczyniowe, starsi ludzie są bardziej podatni na nią po 55 latach. Klęska istoty białej prowadzi do ograniczenia, a następnie utraty funkcji mózgu, pacjent umiera po krótkim czasie. W ICD-10 choroba Binswangera ma przypisany kod І67.3.

Rodzaje Leukoencefalopatia

Wyróżnia się następujące rodzaje chorób:

  1. Leukoencefalopatia w genezie naczyń (mała ogniskowa) jest przewlekłym stanem patologicznym, w którym powoli poruszają się struktury półkul mózgowych. Kategoria ryzyka obejmuje osoby w wieku powyżej 55 lat (głównie mężczyźni). Przyczyną tej choroby jest dziedziczna predyspozycja, jak również przewlekłe nadciśnienie, objawiające się częstymi atakami zwiększającego się ciśnienia krwi. Konsekwencją rozwoju tego typu leukoencefalopatii w starszym wieku może być otępienie i śmierć.
  2. Postępująca leukoencefalopatia (wieloogniskowa) jest stanem ostrym, w którym z powodu zmniejszenia odporności (w tym progresji wirusa niedoboru odporności) biała substancja mózgowa jest rozcieńczana. Choroba rozwija się szybko, przy braku zapewnienia niezbędnej opieki medycznej, pacjent umiera.
  3. Przerostowa leukoencefalopatia - podkorowa tkanka mózgu ulega szkodliwemu działaniu z powodu przedłużonego niedoboru tlenu i rozwoju niedokrwienia. Ogniska patologiczne najczęściej koncentrują się w móżdżku, pniu mózgu i strukturach odpowiedzialnych za funkcje ruchu.

Przyczyny choroby

W zależności od postaci choroby leukoencefalopatia może wystąpić z wielu powodów niezwiązanych ze sobą. Choroba naczyniowa pojawia się w starości pod wpływem następujących patologicznych przyczyn i czynników:

  • nadciśnienie;
  • cukrzyca i inne zaburzenia endokrynologiczne;
  • miażdżyca;
  • obecność złych nawyków;
  • dziedziczność.

Przyczynami negatywnych zmian zachodzących w strukturach mózgu w leukoencefalopatii okołokomorowej są stany i choroby wywołujące głód tlenu w mózgu:

  • wrodzone wady spowodowane zaburzeniami genetycznymi;
  • urazy związane z porodem spowodowane splątaniem kordu, niewłaściwą prezentacją;
  • deformacja kręgów spowodowana zmianami związanymi z wiekiem lub urazami i upośledzeniem przepływu krwi w tętnicach głównych.

Wieloogniskowa encefalopatia pojawia się na tle poważnie zmniejszonej odporności lub jej całkowitej nieobecności. Przyczynami rozwoju tego stanu mogą być:

  • Zakażenie HIV;
  • gruźlica;
  • nowotwory złośliwe (białaczka, limfogranulomatoza, sarkodioza, rak);
  • przyjmowanie silnych związków chemicznych;
  • przyjmowanie leków immunosupresyjnych stosowanych podczas przeszczepiania narządów.

Ustalenie wiarygodnego powodu pojawienia się leukoencefalopatii pozwala lekarzom przepisać odpowiednie leczenie i nieznacznie wydłużyć życie pacjenta.

Objawy i oznaki leukoencefalopatii

Stopień i charakter manifestacji objawów leukoencefalopatii zależy bezpośrednio od postaci choroby i umiejscowienia zmian. Charakterystyczne dla tej choroby są:

  • bóle głowy o charakterze stałym;
  • osłabienie kończyn;
  • nudności;
  • niepokój, niepokój lęku, lęk i szereg innych zaburzeń neuropsychiatrycznych, podczas gdy pacjent nie postrzega stanu jako patologicznego i odmawia pomocy medycznej;
  • niestabilny i niestabilny chód, zmniejszona koordynacja;
  • zaburzenia wzroku;
  • zmniejszona czułość;
  • pogwałcenie funkcji konwersacyjnych, odruch połykania;
  • skurcze i skurcze mięśni, które mijają z czasem w napadach padaczkowych;
  • demencja na początkowym etapie przejawia się w spadku pamięci i inteligencji;
  • mimowolne oddawanie moczu, ruchy jelit.

Nasilenie opisanych objawów zależy od stanu ludzkiej odporności. Na przykład, u pacjentów z obniżoną odpornością, są bardziej wyraźne oznaki uszkodzenia substancji mózgu niż u pacjentów z prawidłowym układem odpornościowym.

Diagnostyka

Jeśli podejrzewa się jeden z rodzajów leukoencefalopatii, wyniki badań instrumentalnych i laboratoryjnych są podstawą diagnozy. Po wstępnym badaniu przez neurologa i lekarza chorób zakaźnych pacjentowi przydzielono serię egzaminów instrumentalnych:

  • Elektroencefalogram lub Doppler - do badania stanu naczyń mózgu;
  • MRI - do wykrywania wielu zmian białej materii mózgu;
  • CT - metoda nie jest tak pouczająca jak poprzednia, ale nadal pozwala zidentyfikować patologiczne zaburzenia w strukturach mózgu w postaci ognisk zawału.

Testy laboratoryjne do diagnozowania leukoencefalopatii obejmują:

  • Diagnostyka PCR jest metodą "reakcji łańcuchowej polimerazy", która umożliwia wykrycie wirusowych patogenów w komórkach mózgowych na poziomie DNA. Do analizy pacjent pobiera krew, a zawartość informacyjna wyniku nie jest mniejsza niż 95%. Eliminuje to potrzebę biopsji i otwartej interwencji w strukturę mózgu.
  • Biopsja - technika polega na pobieraniu próbek tkanki mózgowej w celu identyfikacji zmian strukturalnych w komórkach, stopnia rozwoju nieodwracalnych procesów, a także szybkości choroby. Zagrożeniem biopsji jest konieczność bezpośredniej interwencji w tkankę mózgową w celu pobrania materiału i rozwoju powikłań.
  • Nakłucie lędźwiowe - służy do badania płynu mózgowo-rdzeniowego, a mianowicie stopnia wzrostu poziomu białka w nim zawartego.

Na podstawie wyników kompleksowego badania neurolog kończy wniosek o występowaniu choroby, a także o formie i szybkości jej progresji.

Leczenie leukoencefalopatii

Choroba leukoencefalopatia nie jest lekarstwem. Podczas diagnozowania leukoencefalopatii lekarz zaleca leczenie wspomagające mające na celu wyeliminowanie przyczyn choroby, łagodzenie objawów, hamowanie rozwoju procesu patologicznego i utrzymywanie funkcji, za które odpowiedzialne są obszary mózgu.

Główne leki przepisywane pacjentom z leukoencefalopatią to:

  1. Leki, które poprawiają krążenie krwi w strukturach mózgu - Pentoxifylline, Cavinton.
  2. Leki nootropowe, które mają stymulujący wpływ na struktury mózgu - piracetam, fenotropil, nootropil.
  3. Angioprotekcyjne leki, które pomagają przywrócić napięcie ścian naczyniowych - Cinnarizin, Plavix, Curantil.
  4. Kompleksy witaminowe z przewagą witamin E, A i B.
  5. Adaptogeny, które pomagają organizmowi stawić opór takim negatywnym czynnikom, jak stres, wirusy, zmęczenie, zmiana klimatu - humor szklisty, Eleutherococcus, korzeń żeń-szenia, wyciąg z aloesu.
  6. Leki przeciwzakrzepowe, które umożliwiają normalizację przepuszczalności naczyń z powodu rozrzedzenia krwi i profilaktyki zakrzepicy, - Heparyna.
  7. Leki przeciwretrowirusowe w przypadkach leukoencefalopatii wywołanych przez wirus niedoboru odporności (HIV) - Mirtazipin, Acyclovir, Ziprasidone.

Oprócz leczenia medycznego, lekarz przepisuje szereg procedur i technik, które pomagają przywrócić upośledzone funkcje mózgu:

  • fizjoterapia;
  • refleksologia;
  • ćwiczenia terapeutyczne;
  • zabiegi masażu;
  • terapia manualna;
  • akupunktura;
  • zajęcia ze specjalistami - rehabilitantami, logopedami, psychologami.

Pomimo rozległego przebiegu terapii lekowej i pracy z pacjentem dużej liczby specjalistów, rokowanie na przeżycie ze zdiagnozowaną leukoencefalopatią jest rozczarowujące.

Bez względu na formę i szybkość procesu patologicznego, leukoencefalopatia jest zawsze śmiertelna, a długość życia jest zmienna w następującym okresie:

  • w ciągu miesiąca - w ostrym przebiegu choroby i braku odpowiedniego leczenia;
  • do 6 miesięcy - od momentu wykrycia pierwszych objawów uszkodzenia struktur mózgu w przypadku braku leczenia wspomagającego;
  • od 1 do 1,5 roku - w przypadku otrzymywania leków przeciwretrowirusowych natychmiast po pojawieniu się pierwszych objawów choroby.

Ponadto, Przeczytaj O Statkach

Krwotok mózgu: rodzaje, objawy, przyczyny i konsekwencje

Krwotok śródczaszkowy jest stanem zagrażającym życiu, charakteryzującym się wylaniem krwi z naczyń mózgowych do tkanki lub komory tej ostatniej. U dorosłych w wieku powyżej 45-50 lat udar krwotoczny (zwany również krwotokiem mózgu) stanowi 15-20% wszystkich przypadków udaru mózgu (ostry udar mózgowo-naczyniowy).

Dlaczego pojawiają się siniaki na nogach bez rytmu, diagnozy, rokowania

Z tego artykułu dowiesz się: jakie choroby mogą powodować siniaki na nogach bez przyczyny u kobiet i mężczyzn. Co zrobić, jeśli zaczęły pojawiać się siniaki (lub, w inny sposób, krwiaki) bez uderzeń.

Pełny opis rozszerzenia lewej części przedsionka: przyczyny i leczenie

Z tego artykułu dowiesz się: czym jest dylatacja lewego przedsionka, jak niebezpieczna jest patologia. Przyczyny rozszerzenia, objawy i możliwe powikłania.

Zewnętrzne wodogłowie mózgu u dorosłych

Ivan Drozdov 10/30/2017 0 komentarzy Zewnętrzny wodogłowie - nagromadzenie płynu mózgowo-rdzeniowego w przestrzeni podpajęczynówkowej, spowodowane naruszeniem jego wchłaniania do żylnego łożyska.

Niskie ciśnienie krwi - przyczyny i leczenie

Ciśnienie krwi jest jednym z głównych wskaźników stałości wewnętrznego środowiska ludzkiego ciała. Składa się z dwóch wskaźników: skurczowego i rozkurczowego ciśnienia krwi.

Encefalopatia układu sercowo-naczyniowego - objawy i leczenie DEP 2 stopnie

Encefalopatia krążeniowa 2. stopnia jest dość powszechną w naszych czasach chorobą neurologiczną, która może być narażona głównie na osoby w podeszłym wieku.